Κουκιά ξερά στον φούρνο από την Κάσο

Υλικά
 500γ ξερά κουκιά
 3 μεγάλα κρεμμύδια κομμένα σε φέτες
 3 μεγάλες ντομάτες ξεφλουδισμένες και ξεσποριασμένες
1 φλιτζ. τσαγιού ελαιόλαδο
2 κουτ. γλυκού ρίγανη
 αλάτι, πιπέρι

 Πλένετε καλά τα κουκιά και τα βάζετε σε μια λεκάνη μαζί με άφθονο κρύο νερό να μουλιάσουν τουλάχιστον για 12 ώρες. Τα βγάζετε και τα τρίβετε μεταξύ τούς αφαιρώντας όσο περισσότερα φλούδια μπορείτε. Δεν είναι ανάγκη να βγουν όλα. Τα βάζετε σε μια κατσαρόλα με άφθονο νερό και τα βράζετε για ½ ώρα. Κατόπιν τα αδειάζετε μέσα στο ταψί, βάζετε τα κρεμμύδια κομμένα σε φέτες, τις ντομάτες, το λάδι, τη ρίγανη, αλάτι και πιπέρι και κρύο νερό μέχρι να σκεπαστούν. Σκεπάζετε το ταψί και ψήνετε στους 180°C για 1 ώρα με το ταψί σκεπασμένο. Μετά συνεχίζετε το ψήσιμο χωρίς σκέπασμα για ακόμα 15 λεπτά. Σβήνετε τον φούρνο και αφήνετε τα κουκιά μέσα τουλάχιστον για άλλη ½ ώρα.Τα σερβίρετε ζεστά ή κρύα, συνοδεύοντάς τα απαραιτήτως με μαύρες ελιές.

Τι τρώμε; Θαλασσινά

Τα θαλασσινά περιέχουν αρκετά μέταλλα και βιταμίνες. Τα στρείδια, ο αστακός, οι γαρίδες, οι καραβίδες και τα καβούρια είναι πλούσια σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Ταυτόχρονα, περιέχουν βιτ.D, η οποία βοηθά στην απορρόφηση ασβεστίου από τον οργανισμό και συμβάλλει στην καλή λειτουργία οστών και δοντιών. Τα στρείδια είναι πλούσια σε βιτ. Α, η οποία είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη των ιστών, συμβάλλει στη σύνθεση των ερυθρών αιμοσφαιρίων, ενισχύει το ανασοποιητικό σύστημα και βοηθά στην όραση. Όλα τα θαλασσινά περιέχουν ασβέστιο, χαλκό, ιώδιο, σίδηρο, κάλιο, σελήνιο και ψευδάργυρο. Ο ψευδάργυρος συμμετέχει στην παραγωγή τεστοστερόνης και για αυτόν ακριβώς τον λόγο τα θαλασσινά ανήκουν στην κατηγορία των αφροδισιακών τροφών. Το σελήνιο έχει ισχυρή αντιοξειδωτική δράση και συμβάλλει στην πρόληψη κατά του καρκίνου. Τα θαλασσινά περιέχουν επίσης και τα Ω-3 λιπαρά οξέα τα οποία έχουν καρδιοπροστατευτική δράση, ενώ φαίνεται ότι “τρέφουν” και τον εγκέφαλο. Τα Ω-3 λιπαρά οξέα διατηρούν τη μεμβράνη των εγκεφαλικών κυττάρων σε καλή κατάσταση και φαίνεται να βοηθούν τη μεταξύ τους επικοινωνία.

*Τα θαλασσινά έχουν πολύ χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και υψηλή σε χοληστερόλη. Οι έρευνες έχουν αποδείξει ότι η χοληστερόλη που λαμβάνουμε από τις τροφές δεν αυξάνει τη σύνθεση χοληστερόλης από τον οργανισμό. Αυτό που φαίνεται να επηρεάζει τα επίπεδα χοληστερόλης είναι τα λιπαρά, και μάλιστα τα κορεσμένα, που υπάρχουν σε αφθονία στο κρέας.

Τι τρώμε; Φραγκοσυκα

Υπέροχοι καρποί, προϊόν ενός κακτοειδούς φυτού που έλκει την καταγωγή του από την Κεντρική Αμερική. Μερικά φραγκόσυκα το πρωί προσφέρουν εξαιρετική τόνωση ενώ κόβουν το αίσθημα της πείνας. Σε περιπτώσεις μεγάλης κατανάλωσης φαγητού, αποτελούν ένα εξαιρετικό χωνευτικό.Είναι ένα θαυμάσιο, εύγευστο αλλά και εξαιρετικά δροσιστικό φρούτο τις ζεστές ιδίως ημέρες του καλοκαιριού.Έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη C. Επίσης περιέχουν βιταμίνη A σε μικρότερη ποσότητα, αμινοξέα, σίδηρο, κάλλιο, ασβέστιο, μαγγάνιο, νάτριο κλπ.
Είναι αγχολυτικά .Επανασυντάσσουν το νευρικό σύστημα, είναι ένα φυσικό ηρεμιστικό που φέρνει ηρεμία και γαλήνη σε έναν στρεσαρισμένο οργανισμό.
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη ζαχαροπλαστική για γλυκά, μαρμελάδες και κομπόστες ενώ δίνουν εξαιρετικής ποιότητας ρακί.
Επίσης τα νεαρά φύλλα της φραγκοσυκιάς, πριν βγάλλουν περόνες και φραγκάγκαθα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στη μαγειρική για σαλάτες, ορεκτικά, τουρσί, κλπ. Οι καρποί του φραγκόσυκου, καθαρίζουν το πεπτικό σύστημα πλήρως αλλά και το ουροποιητικό, νεφρά, κλπ. Είναι αντιδιαβητικό, αντιχοληστερινικό και τα σπόρια που περιέχει το φραγκόσυκο καθαρίζει το έντερο από τις τοξίνες που εισάγουμε στο σώμα μας.
Πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία "Πως καθαρίζουμε φρανγκόσυκα" εδώ

Τι τρώμε; Ραπανάκια

Αυτό το τρόφιμο έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε κορεσμένα λιπαρά, και πολύ χαμηλή περιεκτικότητα σε χοληστερόλη. Είναι επίσης μια καλή πηγή ριβοφλαβίνης, βιταμίνης Β6, ασβέστιο, μαγνήσιο, χαλκό και μαγγάνιο, και μια πολύ καλή πηγή φυτικών ινών, βιταμίνη C, φολικό οξύ και κάλιο.
Το ραπανάκι είναι πολύ καλό για το συκώτι και το στομάχι,  και είναι ένα πολύ καλό αποτοξινωτικό δηλαδή, καθαρίζει το αίμα. Είναι χρήσιμο ως εκ θαύματος σε ίκτερο, δεδομένου ότι βοηθά την αφαίρεση της χολερυθρίνης και επίσης ελέγχει την παραγωγή της. Ελέγχει επίσης την καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων κατά τη διάρκεια του ίκτερος αυξάνοντας προμήθεια φρέσκου οξυγόνου στο αίμα.  Είναι διουρητικό, δηλαδή βοηθά στην αύξηση της παραγωγής των ούρων. Ο χυμός από ραπανάκι, επίσης, θεραπεύει τη φλεγμονή και την αίσθηση καψίματος κατά την ούρηση. Επίσης καθαρίζει τα νεφρά και αναστέλλει λοιμώξεις στα νεφρά και το ουροποιητικό σύστημα. Έτσι, βοηθά πολύ στη θεραπεία του ουροποιητικού συστήματος.
Απώλεια βάρους: Τα ραπάνια είναι πολύ χορταστικά, δηλαδή γεμίζει το στομάχι σας και ικανοποιεί την πείνα σας εύκολα, χωρίς να σας δίνει πολλές θερμίδες, καθώς είναι χαμηλά σε υδατάνθρακες και περιέχουν πολύ νερό. Είναι μια πολύ καλή διατροφική επιλογή για όσους είναι αποφασισμένοι να χάσουν βάρος.
Καρκίνος: Όντας ένα πολύ καλό αποτοξινωτικό και πλούσιο σε βιταμίνη C, φολικό οξύ και ανθοκυανίνες, το ραπανάκι βοηθά στη θεραπεία καρκίνου, ιδιαίτερα του παχέος εντέρου, των νεφρών, του εντέρου, του στομάχου και καρκίνο του στόματος.
Τσιμπήματα εντόμων: Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μια αποτελεσματική θεραπεία για τσιμπήματα εντόμων, τσιμπήματα από μέλισσες, σφήκες, κλπ. χυμός του μειώνει επίσης τον πόνο και το πρήξιμο και απαλύνει την πληγείσα περιοχή.
 Άλλα οφέλη: Εκτός από τα παραπάνω οφέλη, το ραπανάκι είναι ένα καλό ορεκτικό, καθαρτικό, ρυθμίζει το μεταβολισμό, βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος, είναι μια καλή θεραπεία για τον πονοκέφαλο, την οξύτητα, δυσκοιλιότητα, ναυτία, παχυσαρκία, πονόλαιμο, δυσπεψία κ.α.

Τι τρώμε; Πυριτιο

Το πυρίτιο είναι το στοιχείο που έγινε η λυδία λίθος για την έναρξη της εποχής των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Αλλά το πρώτο chip κατασκευάστηκε απο τη φύση πρίν 4 δισεκατομύρια χρόνια όταν δημιουργήθηκαν δύο μορφές ζωής, η πρώτη με βαση τον άνθρακα και η δεύτερη με βάση το πυρίτιο. Και από τότε το πυρίτιο παίζει μεγάλο ρόλο στο οργανισμό μας. Του χαρίζει δύναμη και τονώνει τα νεύρα και τον εγκέφαλο, διευκολύνει τον εμπλουτισμό των οστών με ασβέστιο και μέταλλα. Ο οργανισμός δε μπορεί να αφομοιώσει και να χρησιμοποιήσει το ασβέστιο χωρίς την παρουσία πυριτίου, ανάγοντάς το έτσι σε απαραίτητο θρεπτικό στοιχείο για όσους έχουν προβλήματα οστεοπόρωσης.
Επίσης προλαμβάνει τον εκφυλισμό των μεσοσπονδυλίων δίσκων.
To πυρίτιο βοηθά την υγεία των οστών, των μαλλιών, του δέρματος, των νυχιών και των δοντιών. Χωρίς όμως κάποια σωματική δραστηριότητα και άσκηση το πυρίτιο δεν απορροφάται ούτε αφομοιώνεται από τον οργανισμό.Το πυρίτιο θέλει κίνηση.
Πυρίτιο και τροφές
Εάν θέλετε να αυξήσετε τα επίπεδα πυριτίου στο σώμα σας,ξεχάστε τα λίπη,το άμυλο και τα σάκχαρα. Προτιμήστε τη βρώμη και το χυλό βρώμης. Τροφές πλούσιες σε πυρίτιο είναι τα φασόλια, τα αγγούρια (με τη φλούδα), οι κόκκινες και πράσινες πιπεριές, οι πατάτες, ο αρακάς. Θυμηθείτε να καταναλώνετε τις τροφές αυτές ωμές ώστε να επωφελείστε άμεσα από τα θρεπτικά συστατικά τους. Πλούσιες πηγές πυριτίου είναι επίσης τροφές με φυτικές ίνες όπως ρύζι, ζυμαρικά, πλήρες ψωμί. * η μπύρα είναι πλούσια πηγή πυριτίου και πιθανότα βοηθά στην πρόληψη της οστεοπόρωσης, καθώς το πυρίτιο είναι το βασικό συστατικό για την αύξηση της οστικής πυκνότητας.

Ερευνητές του Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας των Τροφίμων του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, ανακάλυψαν ότι

Τι τρώμε; Σταφύλια

Τα σταφύλια αποτελούν καταπληκτική πηγή βιταμινών, ανόργανων συστατικών, όπως φώσφορο, μαγνήσιο, κάλιο και νάτριο, ποτάσιου, σιδήρου, ασβέστου, χαλκού. Αυτά τους προσδίδουν αντιγηραντικές ιδιότητες και συμβάλλουν στη μακροζωία. Έχουν περιεκτικότητα 80-85% σε νερό, είναι πλούσια σε φυτικές ίνες και έχουν λίγες θερμίδες, γεγονός που τα καθιστά ιδανικά, ως ένα σνακ που δεν παχαίνει. Το νερό και οι φυτικές ίνες, βοηθούν επίσης στη χρόνια δυσκοιλιότητα. Στο φλοιό των κόκκινων και των μαύρων σταφυλιών βρίσκεται ένα αντιοξειδωτικό και είναι αυτό που έχει δώσει στο κόκκινο κρασί τη φήμη ότι κάνει καλό στην καρδιά. Τα σταφύλια έχουν επίσης αντιγηραντικές, αντιικές, αντιφλεγμονώδεις και αντικαρκινικές ιδιότητες. Επίσης προστατευέι τα νεύρα και βοηθάει τους ασθενείς με Αλτσχάιμερ, βελτιώνοντας τη μνήμη. Τα σταφύλια ωφελούν τους ασθενείς με στεφανιαία νόσο, αυξάνοντας τα επίπεδα μονοξειδίου του αζώτου στο αίμα τους, που βοηθούν στη διαστολή των αιμοφόρων αγγείων (αγγειοδιαστολή) και βελτιώνουν την κυκλοφορία. Μπορούν επίσης να αποτρέψουν τον υπερβολικό σχηματισμό θρόμβων, την οξείδωση της LDL χοληστερόλης και μειώνουν τον κίνδυνο αθηροσκλήρωσης. Περιέχουν ιδιότητες που βοηθούν στον έλεγχο των ρευματισμών και της ουρικής αρθρίτιδας, καθαρίζουν το συκωτι, το αιμα,  Τα ξερά σταφύλια ή οι σταφίδες παρέχουν περισσότερη ενέργεια από τα φρέσκα φρούτα. Θεωρούνται το καλύτερο σνακ για όσους περπατούν πολύ και για όσους ασχολούνται με αθλήματα. Οι σταφίδες κάνουν καλό στους ξερόβηχες. Διατηρούν τις εξαιρετικές τονωτικές τους ιδιότητες οταν γίνονται κρασί. Τα ξερά σταφύλια ή οι σταφίδες παρέχουν περισσότερη ενέργεια από τα φρέσκα φρούτα. Θεωρούνται το καλύτερο σνακ για όσους περπατούν πολύ και για όσους ασχολούνται με αθλήματα. Οι σταφίδες κάνουν καλό στους ξερόβηχες. Διατηρούν τις εξαιρετικές τονωτικές τους ιδιότητες οταν γίνονται κρασί.

Τι τρώμε; Μαστίχα

Οι πρoτες αναφορές γύρω από το μαστιχόδενδρο και τη μαστίχα Χίου εντοπίζονται στην αρχαιότητα και ουσιαστικά προέρχονται από τον Ηρόδοτο (484-420 π.Χ.), ο οποίος αναφέρει χαρακτηριστικά ότι στην αρχαία Ελλάδα μασούσαν το αποξηραμένο ρητινώδες υγρό που ρέει από το φλοιό του μαστιχόδενδρου.
Λόγω της ισχυρής αντιφλεγμωνόδους δράσης του ελεανολικού και ολεανολικού οξέος (3-οξοτριτερπένιο), η μαστίχα δρα επουλωτικά λύοντας τις φλεγμονές συγκεκριμένων οργάνων ξεκινώντας από περιοδοντίτιδες, οισοφαγίτιδες, γαστρίτιδες, δωδεκαδακτυλικό έλκος μέχρι τις κολίτιδες και τις αιμορροΐδες. Επίσης αποτρέπει τη στασιμότητα στις περιοχές αυτές εμποδίζοντας την εμφάνιση συμπτωμάτων όπως δυσπεψία ή τυμπανισμό. Επιπρόσθετα, η πέψη διευκολύνεται από την αντανακλαστική έκκριση σιέλου και γαστρικού υγρού κατά το μάσημα της μαστίχας. Είναι γεγονός πως η μαστίχα χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα για την αποσκλήρυνση όγκων στον πρωκτό, στο στήθος, στο ήπαρ, στις παρωτίδες, στη σπλήνα, στο στομάχι, στο έντερο και στον οισοφάγο, ακόμα και για διάρροιες των παιδιών. Επιπρόσθετα, θεωρείται αναλγητικό, αντιβηχικό, ορεξιογόνο, αφροδισιακό, στυπτικό, ερυθροποιητικό, διουρητικό, αποχρεμπτικό και αιμοστατικό.

Η μαστίχα μνημονεύεται ως το παραδοσιακό αντίδοτο έναντι αποστημάτων, ακμής, καρκίνου, έλκους και καρκινωμάτων, κακοήθους φλύκταινας, καρδιοδυνίας, κονδυλώματος, ατονίας, ουλίτιδας, δυσοσμίας του στόματος, λευκόρροιας, μαστίτιδας, φυμάτων και αθηροσκλήρωσης. 

 Πρόσφατες μελέτες ιατρών του πανεπιστημίου του Νόττιγχαμ αναφέρουν ότι ακόμα και σε ελάχιστες δόσεις (1 mg ημέρα για 2 εβδομάδες), η μαστίχα μπορεί να θεραπεύσει το πεπτικό έλκος για το οποίο ευθύνεται το βακτήριο Helicobacter Pylori, λόγω της αντιμικροβιακής της δράσης, ενώ σημαντική είναι και η επίδρασή της στη λειτουργία του ήπατος, καθώς ενεργοποιεί την αποτοξινωτική του δραστηριότητα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, απορροφάται η χοληστερόλη, της οποίας η συγκέντρωση στο αίμα μειώνεται, με συνέπεια την ελάττωση του κινδύνου καρδιαγγειακών παθήσεων. Ακόμα, αναφέρονται και διουρητικές ιδιότητες, ενώ σημαντική είναι και η αναστολή της σύνθεσης λευκοτριενίων από τη δράση της μαστίχας. Άλλη σύγχρονη επιστημονική έρευνα που οδήγησε στην απομόνωση και ταυτοποίηση του ουρσολικού και ολεανολικού οξέος, αποκάλυψε και επιβεβαίωσε ότι πολλές από τις φαρμακευτικές δράσεις της μαστίχας, όπως η αντικαρκινική, ηπατοπροστατευτική, αντιφλεγμονώδης, αντιελκώδης, αντιμικροβιακή (έναντι πλήθους παθογόνων μικροοργανισμών όπως σταφυλόκοκκων και σαλμονέλας).
H μαστίχα χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική ως πρόσθετη ύλη στην παρασκευή μεγάλου αριθμού γλυκών, ζαχαρωτών και αρωματικών αρτοσκευασμάτων, ενώ στη μαγειρική προσδίδει διακριτικό άρωμα στο κρέας, το τυρί ή και ως μπαχαρικό. Στην ποτοποιία, χρησιμεύει στην παρασκευή λικέρ και ούζου, καθώς με την προσθήκη μαστίχας το ποτό αποκτά το άρωμά της και περιορίζεται η βλαπτική δράση της αλκοόλης. Τέλος, η μαστίχα αποτελεί ιδανικό συντηρητικό τροφίμων, καθώς εμποδίζει την ανάπτυξη βλαβερών μικροοργανισμών σε αυτά, όπως Salmonella enteritidis, Staphylococcus aureus, Pseudomonas fragi, Candida albicans κ.α..

Τι τρώμε; Μαϊντανός

Η δυναμωτική δράση του μαϊντανού πρωτοαναφέρεται στα ρωμαϊκά χρόνια, όπου αποτελούσε αναπόσπαστο συστατικό χυμών που έπιναν Ρωμαίοι μονομάχοι. Ο μαϊντανός σήμερα θεωρείται ένα εξαιρετικό μυρωδικό και η θρεπτική του αξία συνίσταται στην περιεκτικότητά σε αντιοξειδωτικά συστατικά και των βιταμινών Α και C. Ευνοεί την πέψη των τροφών, καθώς αυξάνει την κινητικότητα του εντέρου, αυξάνει τη διούρηση. * Ένα έλαιο του μαϊντανού που ονομάζεται apiole ευθύνεται για την αυξημένη κινητικότητα της μήτρας και πιθανολογείται ότι σχετίζεται με διαταραχές του κύκλου στη γυναίκα, σε μεγάλες δόσεις.Υπερβολές απαγορεύονται και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού για τον ίδιο λόγο. Πηγή: www.iatronet.gr * Ο Μαϊντανός είναι τίγκα στις βιταμίνες και τη Χλωροφύλλη! Σε γεμίζει με θρεπτικά συστατικά που βοηθάνε το σώμα σου να λειτουργεί στην εντέλεια. Είναι άκρως αλκαλικός και αποτοξινωτικός και ανά θερμίδα έχει περισσότερη βιταμίνη C και σίδηρο από κάθε άλλο τρόφιμο. Και κάτι ακόμα σημαντικό: 3 γραμμάρια πρωτεΐνης που είναi σχεδόν πλήρης..! Πρόκειται για έναν διατροφικό θησαυρό σε πολύ οικονομική τιμή, με μεγάλες συγκεντρώσεις βιταμινών και ιχνοστοιχείων. Τον βρίσκουμε όλο το χρόνο και μπορούμε εύκολα να τον καλλιεργήσουμε σε γλάστρες, ακόμα και στο μπαλκόνι διαμερίσματος. Μία μεγάλη μαϊντανοσαλάτα με κρεμμύδι, λεμόνι και λάδι μπορεί να μπει στη διατροφή μας και να μας γλιτώσει από ακριβές σαλάτες, ανάγκη για συμπληρώματα διατροφής αλλά και ιατρικές επισκέψεις! Πηγή:www.bletsas.gr *Η Marie de Medici, Βασίλισσα της Γαλλίας, αποτιμούσε πολύ τον μαϊντανό, γιατί την έσωζε από την κατάθλιψη και απώλεια δύναμης.

Τι τρώμε; Μπάμιες

Οι μπάμιες αποτελούν καλή πηγή βιταμίνης C , διαιτητικών ινών και κάποιων βιταμινών του συμπλέγματος Β, όπως το φυλλικό οξύ, η πυριδοξίνη (Β 6 ) και η θειαμίνη (Β 1 ). Περιέχουν, επίσης, γλουταθειόνη και μικρή ποσότητα καροτενοειδών: β-καροτενίου, λουτεΐνης και ζεαξανθίνης. Όπως και άλλα τρόφιμα πλούσια σε βιταμίνη C , οι μπάμιες μπορεί να παρουσιάζουν αντι φλεγμονώδη δράση, συμβάλλοντας στην ανακούφιση συμπτωμάτων από καταστάσεις που εμπλέκουν φλεγμονή, όπως το άσθμα, η οστεοαρθίτιδα και η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Επίσης, μικρές ελλείψεις της βιταμίνης C έχουν σχετισθεί με την εμφάνιση μελανιών στο δέρμα. Επίσης, δίαιτες υψηλές σε φυλλικό οξύ, β-καροτένιο και βιταμίνη C μειώνουν την ομοκυστεΐνη, ουσία της οποίας η συσσώρευση προκαλεί βλάβες στα αγγεία και αυξάνει τον κίνδυνο για έμφραγμα και εγκεφαλικό επεισόδιο (μελέτη δημοσιευμένη στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Nutrition το 2000). Η ευεργετική επίδραση που έχουν οι μπάμιες σε αυτόν τον τομέα προέρχεται και από τις διαιτητικές ίνες που περιέχουν, οι οποίες συμβάλλουν στη μείωση της ολικής και της LDL -χοληστερόλης, στον έλεγχο του σακχάρου του αίματος, αλλά και στην καλή λειτουργία και υγεία του εντέρου. Οι μπάμιες έχουν, επίσης, υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Β 6 , η οποία συμμετέχει σε περισσότερες από 100 ενζυμικές αντιδράσεις του οργανισμού. Έτσι, εμπλέκεται στη σύνθεση των πρωτεϊνών, των λιπιδίων των κυτταρικών μεμβρανών, του γενετικού υλικού και της αίμης, αλλά και πολλών νευροδιαβιβαστών, ουσιών απαραίτητων για τη μετάδοση μηνυμάτων από το ένα νεύρο στο άλλο. Η βιταμίνη Β 6 παίζει σημαντικό ρόλο και στην προστασία από καρκινογενέσεις, μέσω της μεθυλίωσης, μιας χημικής διαδικασίας κατά την οποία μεθυλικές ομάδες μεταφέρονται από το ένα μόριο στο άλλο. Με την αντίδραση αυτή μπορεί ένα ανενεργό γονίδιο να μετατραπεί σε ενεργό και το αντίστροφο, και τοξικές ουσίες να καταστούν λιγότερο τοξικές. Μέσα από την ίδια διαδικασία, μειώνεται και η βλαπτική δράση της ομοκυστεΐνης, η συγκέντρωση της οποίας μπορεί άμεσα να βλάψει τα τοιχώματα των αγγείων και να προάγει την αθηροσκλήρυνση.Οι μπάμιες θεωρούνται καλή πηγή γλουταθειόνης, μιας πρωτεΐνης με αντιοξειδωτική δράση, η οποία έχει συσχετισθεί με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του στόματος και του λάρυγγα. Τέλος, παρόλο που το πεδίο δεν είναι ξεκάθαρο, υπάρχουν θετικά στοιχεία ότι η κατανάλωση β-καροτενίου μπορεί να συσχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο για καταρράκτη ή κάποιες εκφυλιστικές νόσους των ματιών, οπότε οι μπάμιες μπορεί να συνεισφέρουν κάποια ποσότητα β-καροτενίου στη δίαιτα.  
Υπάρχει κάτι που πρέπει να προσέχω όταν καταναλώνω μπάμιες; !!! Οι μπάμιες ανήκουν σε ένα μικρό αριθμό τροφίμων που περιέχουν οξαλικά οξέα, ουσίες που βρίσκονται φυσιολογικά σε φυτικούς και ζωικούς οργανισμούς. Όταν τα οξαλικά οξέα συγκεντρωθούν σε μεγάλες ποσότητες στα υγρά του οργανισμού, κρυσταλλοποιούνται και προκαλούν διαταραχές στην υγεία. Για αυτό, άτομα με προβλήματα στους νεφρούς ή τη χοληδόχο κύστη ίσως θέλουν να αποφύγουν την κατανάλωσή τους, όπως και άτομα που θέλουν να αυξήσουν την πρόσληψη ασβεστίου, επειδή τα οξαλικά μειώνουν την απορρόφησή του.
 *Οι Αιγύπτιοι ήταν οι πρώτοι που καλλιέργησαν τη μπάμια (Abelmoschus esculentus) γύρω στο 12 ο αιώνα π.Χ. στην περιοχή του Νείλου. Από εκεί πέρασε στη λεκάνη της Μεσογείου, τα Βαλκάνια και τις Ινδίες. Στη Βόρειο Αμερική εισήχθη με το εμπόριο των σκλάβων το 17 ο αι. μ.Χ. Οι σπόροι της μπάμιας χρησιμοποιούνταν, και χρησιμοποιούνται ακόμη σε κάποιες περιοχές, ως υποκατάστατο του καφέ.
 Περισσότερα www.barbastathis.com

Ξέρετε ότι: τα μυστικά του σκόρδου

* Όταν μία σκελίδα σκόρδου κοπεί σε πολλά μικρά κομματάκια, τότε αρχίζει μια χημική αντίδραση, η οποία παράγει μια ουσία που ονομάζεται αλισίνη και είναι υπεύθυνη για τη χαρακτηριστική οσμή του, αλλά και για τις περισσότερες ευεργετικές επιδράσεις του. Συστήνεται, λοιπόν, να περιμένουμε 15 λεπτά από το ξεφλούδισμα και το κόψιμο του σκόρδου μέχρι το ψήσιμό του, έτσι ώστε να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος για να παραχθεί η ουσία αυτή και να ωφεληθούμε περισσότερο από τις ευεργετικές της ιδιότητες. Διατροφική αξία:  Πλούσιο σε κάλιο και βιταμίνες C και B6 και τα άλλα  Τι τρώμε: Σκόρδο
* Κάτι πολύ ενδιαφέρον: όταν η αλισίνη θερμανθεί μαζί με νερό και έναν οργανικό διαλύτη σχηματίζεται η αζωίνη ή αχωίνη (ajo το ισπανικό όνομα του σκόρδου), συστατικό δραστικότερο της ασπιρίνης που αποτρέπει τον σχηματισμό θρόμβων. Αν πράγματι θέλουμε να αξιοποιήσουμε το σκόρδο σαν φάρμακο, να πώς θα το χρησιμοποιήσουμε: σε μια κόκκινη σάλτσα θα το προσθέσουμε προς το τέλος του βρασμού μαζί με ξίδι. Ωμός ο βολβός έχει έντονη μυρουδιά. Αφαιρούμε πάντοτε την πράσινη ουρίτσα, διότι η οσμή της είναι επίμονη και επιπλέον δύσπεπτη.
*Ολες οι λιβανέζικες μεζεκλίδικες αλοιφές που περιέχουν ταχίνι, όπως τα διάφορα hummus και η θαυμάσια μπαμπαγκανούς, η μελιτζανοσαλάτα δηλαδή, ξεκινούν στο γουδοχέρι και γουδί από μια πομάδα σκόρδου - αλατιού. Σαν τη σκορδαλιά μας. Προκειμένου να αμβλυνθεί το αψύ άρωμα μπορούμε να βράσουμε επί τρία - τέσσερα λεπτά τις σκελίδες μας σε λίγο νερό. Φτιάχνοντας έτσι με ζεματισμένα σκόρδα την αλιάδα μας, θα γίνει πιο διακριτική. Αν εκείνο που γυρεύουμε είναι μόλις ένα «ξύπνημα», ένα μυρωδάτο φιλάκι, χωρίς όμως το δεσποτικό καπέλωμα του εδέσματος, θα τρίψουμε μια ζεματισμένη σκελίδα στην εσωτερική επιφάνεια του μπολ ή του ταψιού μέσα στο οποίο θα ψήσουμε.
*Την πιο ενδιαφέρουσα γευστική της πτυχή θα μας αποκαλύψει η ωραία μας πέρλα όταν ψηθεί.Υπάρχουν πολλοί τρόποι: προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 150Ψ, φτιάχνουμε μια βαρκούλα από αλουμινόχαρτο, τοποθετούμε μέσα τα μαργαριτάρια μας αφήνοντάς τους το τελευταίο πουκάμισο του φλοιού, ραντίζουμε με λάδι ή βούτυρο λιωμένο, αλατίζουμε και ρίχνουμε μια πρέζα ζάχαρη, ψήνουμε επί 40'. Οι Γάλλοι ψήνουν ολόκληρα κεφάλια αφαιρώντας τις φλούδες μέσα σε ταψάκι ακάλυπτο προσθέτοντας μισή ώρα μετά ζεστό νερό. Μοιράζουμε έξι - οκτώ σκελίδες στο κάθε πιάτο. Ή παρασκευάζουμε την περίφημη κρέμα σκόρδου πιέζοντας τις σκελίδες ώστε να βγάλουν το περιεχόμενό τους μέσα σε μια σαλτσιέρα. Η μυρουδιά του ψητού σκόρδου θα ενθουσιάσει όλη την πολυκατοικία σας.

Πηγή: http://kardiologia.pblogs.gr

Τι τρώμε: Σκόρδο

Τι τρώμε; Κουκιά

Τα κουκιά ήταν βασική τροφή των αρχαίων, από την εποχή της ακμής της Αιγύπτου. Είναι ένα από τα αρχαιότερα όσπρια, με καλλιέργεια που χρονολογείται 5000 περίπου χρόνια πριν. Ήταν το μοναδικό “φασόλι” της Μεσόγείου, μια και όλα άλλα είδη φασολιών μας ήρθαν από την Αμερική, με τον Κολόμβο. Σύμφωνα με το φυλόοφο Πορφύριο, κάποτε οι Πυθαγόρειοι έθαψαν ένα τσουκάλι με κουκιά, κι όταν το ξέθαψαν, τα κουκιά είχαν πάρει το σχήμα γυναικείου γεννητικού οργάνου.Ο φυλόοφος Πυφαγόρος και οι οπαδοί του, που ήταν οι πρώτοι συνειδητοί χορτοφάγοι της αρχαιότητας, αρνιούνταν να φάνε και κουκιά. Άλλοι λέγαν ότι οι ρύζες του φυτού φτάνουν μέχρι τον Κάτω Κόμο και επικοινωνούν με τους νεκρούς. Την Ιταλία, ακόμα και σήμερα, φτιάχνουν fava de morti (κουκιά για τους νεκρούς) το Ψυχοσάββατα, όπως την Ελλάδα κάνουν κόλλυβα.
Η φάβα στην πρωταρχική της μορφή γινόταν και την Ελλάδα με ξερά κουκιά. Πολύ ατγότερα επικράτησε η πιο εύκολη εκδοχή της κίτρινης αποφλοιωμένης φακής, που εξακολουθήσαμε να αποκαλούμε “φάβα”.
Τα πράσινα τρυφερά κουκιά παραδοσιακά τα μαγειρευόυμε στην αρχή της άνοιξης, όπως τα φασολάκια – με κρεμμύδι, μάραθο και λεμόνι, συχνά μαζί με αγκινάρες.
Τα κουκιά έχουν υψηλές συγκεντρώσεις ενός αμινοξέος που λειτουργεί ως νευροδιαβιβαστής στον εγκέφαλο. Είναι πλούσια σε φυτικές ίνες, που χρειάζεται το σώμα ώστε να διευκολυνθεί η κίνηση των τροφών, στο πεπτικό σύστημα και σε φωσφόρο, το οποίο είναι απαραίτητο για το σχηματισμό υγιών οστών και δοντιών. Επιπλέον, βοηθά το σώμα χρησιμοποιήσει τις βιταμίνες. Η μεγάλη ποσότητα καλίου που περιέχεται στα κουκιά βοηθάει στη διατήρηση της πίεσης του αίματος και στη ρύθμιση της καρδιακής λειτουργίας. Είναι πλούσια σε Βιταμίνη Α απαραίτητη για τη διατήρηση ενός υγιούς δέρματος και αναγκαία για την καλή όραση και την ανάπτυξη των οστών και σε θειαμίνη, η οποία παίζει ουσιαστικό ρόλο στη διατήρηση της λειτουργίας των νεύρων.

Τι τρωμε; Κανελλα

Η κανέλλα -«γλυκιά και πικρή, όπως όλες οι γυναίκες»!

* Κανέλλα ονομάζεται το μπαχαρικό, αλλά και το φυτό Cinnamomum verum ή αλλιώς Cinnamomum zeylanicum από τη φλούδα του οποίου παράγεται. Το σημερινό όνομα της κανέλλας στα ελληνικά προέρχεται από το γαλλικό όρο cannelle. Η αρχαία ελληνική λέξη για την κανέλλα ήταν κιννάμωμον (φοινικικής προέλευσης) από το οποίο προέρχεται η λέξη cinnamon στα αγγλικά και σε άλλες γλώσσες.
Πηγή: www.el.wikipedia.com

* Η κανέλα χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις ατονίας και ανακουφίζει τους καταπονημένους μυς. Είναι καλή πηγή μαγνησίου και σιδήρου, αν και συνήθως η ποσότητα που χρησιμοποιούμε στα πιάτα μας δεν είναι επαρκής. Είναι θερμαντική, εφιδρωτική, βελτιώνει τη λειτουργία των νεφρών και θεωρείται ιδανική για την αντιμετώπιση της δυσπεψίας, των κολικών και της διάρροιας. O αποξηραμένος φλοιός της, όταν γίνει έγχυμα ή αφέψημα, βοηθάει στην αντιμετώπιση του κρυολογήματος και της γρίπης, ενώ η σκόνη μπαίνει σε πληγές και τσιμπήματα, επειδή έχει αντισηπτική και επουλωτική δράση. Όταν τη βάζουμε στα φαγητά, αυξάνει το χρόνο συντήρησής τους. Τη βρίσκουμε επίσης στις περισσότερες αφροδισιακές συνταγές, επειδή ανεβάζει τη θερμοκρασία και τονώνει την κυκλοφορία του αίματος. Στα ιπποκρατικά κείμενα η κανέλα (κιννάμωμον) προτείνεται για την αντιμετώπιση γυναικολογικών παθήσεων και άλλα ενώ λαοί της Ανατολής θεωρούσαν ότι είναι η θεραπεία της ανδρικής ανικανότητας.
Πηγή: www.vita.gr
* Η κανέλα έχει θερμαντικές, αντισηπτικές ιδιότητες. Με τις αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές της, λειτουργεί ως ένα φίλτρο κατά της γήρανσης, διώχνοντας τις ρυτίδες και γεμίζοντάς σας με ζωντάνια. Γι`αυτο χρησιμοποιείται συχνά στα καλλυντικα.
*Η κανέλα επίσης κρατάει χαμηλά τα επίπεδα του σακχάρου, αποτρέποντας την λαιμαργία και την αύξηση του βάρους, και προστατεύοντας το σώμα από καταστάσεις όπως ο διαβήτης.

Τι τρώμε; Πιπέρι

Το μαύρο πιπέρι κατάγεται από τις τροπικές περιοχές όλης της Ασίας και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρο στην Ινδική, Κινεζική και Ιαπωνική κουζίνα. Η ονομασία του στην ευρύτερη αυτή περιοχή είναι "pippali" από σανσκριτική ρίζα και το αναφέρει και ο Θεόφραστος τον τέταρτο αιώνα π.Χ. σαν "πιπέρι". Ήταν γνωστό σαν φάρμακο και στον Ιπποκράτη, αλλά τελικά οι Άραβες με τα καραβάνια τους το έφεραν μαζικά στην Ευρώπη (πουλώντας το μάλιστα σε τιμή ακριβώς την ίδια με το χρυσάφι...), όπου και καλλιεργείται πλέον κανονικά.
Οι καρποί του φυτού piper nigrum είναι μικρά σφαιρίδια που εκφύονται πολλά μαζί σαν τσαμπί. Αρχικά έχουν πράσινο χρώμα, αλλά αργότερα κοκκινίζουν. Μαζεύονται λίγο πρίν ωριμάσουν και απλώνονται στον ήλιο για να ξεραθούν, οπότε αφυδατώνονται και ζαρώνουν, ενώ ταυτόχρονα μαυρίζουν. Κατόπιν αλέθονται και γίνονται σκόνη, δημιουργώντας το μαύρο πιπέρι. Εάν ξεφλουδιστούν πρίν αλεστούν, τότε έχουμε το (λιγότερο καυτερό) άσπρο πιπέρι.
Το πιπέρι έχει θερμαντική δράση στον οργανισμό. Είναι καλύτερο να χρησιμοποιείται φρεσκοτριμμένο. Ανοίγει την όρεξη. Βοηθάει πολύ στην πέψη των γαλακτοκομικών προϊόντων και ειδικά των πιό λιπαρών από αυτά όπως το βούτυρο, το τυρί και η κρέμα γάλακτος. Σε μεγάλη ποσότητα έχει την τάση να "στεγνώνει" τον οργανισμό (ειδικά το δέρμα και τους βλεννογόνους). Βοηθά την πέψη και την αποβολή αερίων από το έντερο, επιταχύνει τη συστολή της μήτρας μετά από τον τοκετό και είναι ιδανικό για όλα τα κρυολογήματα.
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να το πάρει κανείς εκτός από το να το προσθέτει στο φαγητό του: ανακατεμένο με μέλι, βρασμένο μαζί με γάλα, σε πολύ αραιωμένο διάλυμα με νερό για στοματική πλύση, κλπ.

Πηγή: www.ayurvedaingreece.gr

Τι τρωμε; Αρακας

Αρκετοί αποφεύγουμε τον αρακά εξαιτίας της σχετικά υψηλής θερμιδικής του αξίας. Μάλλον όμως αγνοούμε ότι μπορεί να προστατέψει τα κύτταρά μας από τη φθορά του χρόνου. Είναι μια από τις καλύτερες πηγές πρωτεϊνών και υδατανθράκων ενώ περιέχει κάλιο, φώσφορο (σημαντικό για την καλή λειτουργία της καρδιάς και του νευρικού συστήματος), καροτίνη (προστατεύει από τις ελεύθερες ρίζες) και φυτικές ίνες απαραίτητες για την ομαλή λειτουργία του εντέρου. Ο αρακάς περιέχει επίσης βιταμίνες του συμπλέγματος Β και βιταμίνη C, σίδηρο, ασβέστιο, μαγνήσιο αλλά και αντιοξειδωτικές φλαβόνες, που προστατεύουν τα κύτταρα από την υπεριώδη ηλιακή ακτινοβολία, καταπολεμούν τις φλεγμονές, ελαττώνουν τον κίνδυνο θρομβώσεων και βοηθούν στην εξουδετέρωση ιών και καρκινογόνων ουσιών.
*Ο αρακάς όταν είναι φρέσκος πρέπει να καταναλώνεται μέσα σε 24 ώρες από τη συγκομιδή του, διαφορετικά χάνει το 20% των θρεπτικών συστατικών του. Γι’ αυτό είναι καλύτερα να προτιμάμε τον κατεψυγμένο, ο οποίος ψύχεται μέσα σε 3-4 ώρες μετά τη συγκομιδή.
*Η κατανάλωση αρακά συστήνεται ιδιαίτερα σε άτομα με αυξημένη αρτηριακή πίεση και υψηλά επίπεδα χοληστερόλης αλλά και σε αυτούς που υποφέρουν από δυσκοιλιότητα.
*Τα λαδερά φαγητά όπως ο αρακάς αν τα συνοδέψετε με λίγη φέτα αποτελούν ένα ισορροπημένο γεύμα.
*Για ακόμη καλύτερη απορρόφηση των συστατικών του αρακά από τον οργανισμό μας μπορούμε να προσθέτουμε κατά το μαγείρεμα μυρωδικά πλούσια σε αντιοξειδωτικά όπως άνηθο, μαϊντανό, φρέσκο κρεμμυδάκι ή λίγο λεμόνι στο σερβίρισμα.
Αντενδείξεις
Ο αρακάς έχει υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη, κάλιο και φώσφορο, γι’ αυτό δεν συνιστάται σε νεφροπαθείς και διαβητικούς αλλά και σε όλους όσοι έχουν ανεβασμένα επίπεδα ουρικού οξέος.

Πηγή www.myworld.gr

*Ο χυμός του αρακά βοηθά τη μεμβράνη του εντέρου.

Τι τρώμε; Κάπαρη

Η κάπαρη αποτελεί μία από τις γαστριμαργικές απολαύσεις της Μεσογείου, που συναντάται από την Τουρκία μέχρι την Ισπανία και καταναλώνεται με μεγάλη ευχαρίστηση σε όλες τις χώρες που βρίσκονται στον ενδιάμεσο χώρο. Η ελληνική κάπαρη είναι σχεδόν πάντα αυτή που μεγαλώνει αυτοφυώς στη φύση, ενώ οι ποικιλίες που προέρχονται από άλλες περιοχές της Μεσογείου, δηλαδή την Ισπανία, τη νότια Γαλλία και την Τουρκία, είναι κατά κανόνα προϊόν καλλιέργειας. Όποια και αν είναι η προέλευση της κάπαρης δεν καταναλώνεται ποτέ νωπή.
Η πικάντικη, αψιά (αυτό οφείλεται στην ύπαρξη του σιναπέλαιου που απελευθερώνεται απο τους ιστούς του φυτού) και υπέροχα πικρή γεύση της κάπαρης αναδεικνύεται μόνο αφού γίνει τουρσί, γιατί μόνο κάτω από την επίδραση της άρμης σχηματίζεται το καπρικό οξύ, που της δίνει τη χαρακτηριστική της γεύση.
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην οποία η διατήρηση της κάπαρης εξασφαλίζεται με διαφορετικό τρόπο, μέσω δηλαδή του στεγνώματός της στον ήλιο μέχρι να σκληρύνει τελείως και να αποκτήσει ένα ελαφρώς ξανθό χρώμα. Η κάπαρη που έχει υποστεί τέτοια επεξεργασία αποτελεί σπεσιαλιτέ της Σαντορίνης. Όταν πρόκειται να καταναλωθεί, τη μουσκεύουν και τη συνδυάζουν κατά κανόνα με μια σάλτσα ντομάτας, ως συνοδευτικό της φάβας.
Η κάπαρη συλλέγεται σε διάφορα στάδια της ανάπτυξής της. Το πλέον αγαπητό τμήμα του φυτού είναι τα μπουμπούκια, τα οποία πρέπει να συλλεχθούν πριν αρχίσουν να ανοίγουν. Η εργασία που απαιτείται είναι κοπιαστική, αφού η συγκομιδή πρέπει να γίνει με γρήγορους ρυθμούς, συνήθως κατά τη διάρκεια της ημέρας την εποχή της ανθοφορίας, γιατί τα μπουμπούκια ανθίζουν γρήγορα.
Εκτιμούν ακόμα τον καρπό της κάπαρης, που προκύπτει μετά την ολοκλήρωση της ανθοφορίας. Ο καρπός αυτός είναι μακρόστενος και παχύς και θυμίζει κάπως σταφύλι, ενώ η υφή του είναι τραχιά και ελαφρώς ινώδης. Τουρσί γίνονται και οι καρποί. Η κάπαρη θεωρείται ορεκτικό και διουρητικό βότανο. Με την κάπαρη αρωματίζεται το λάδι, ξίδι ή βούτυρο, προστίθεται σε τυριά, γαρνιτούρες ή γίνονται τουρσιά και πίκλες.
Οι Έλληνες χρησιμοποιούμε την κάππαρη για να γαρνίρουμε σαλάτες, από μια κλασική χωριάτικη μέχρι κρητικούς ντάκους. Η μεγαλύτερη ποικιλία εδεσμάτων που περιλαμβάνουν κάπαρη συναντάται αναμφίβολα στις Κυκλάδες.
Οι μικροί καρποί μαγειρεύονται με ψάρι και κυρίως παστό μπακαλιάρο, φτιάχνονται ακόμα με κροκέτες, χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα στη μελιτζανοσαλάτα, ενώ είναι δυνατόν να τους βράσουν για να τους σερβίρουν συνήθως με φάβα, φαγητό που αποτελεί τοπική σπεσιαλιτέ της Σαντορίνης.
Στην αρχαία Ελλάδα το κάπαρη χρησιμοποιούσαν στους ρεβματισμούς και μετέπειτα για την θεραπεία των μολύνσεων του ουροποιητικού. Πρόσφατες έρευνες εστιάζουν στον πιθανό ρόλο του στην αντιμετώπιση της υπερλιπιδαιμίας και τον ρόλο του ως αντιαλλεργικό. Ο φλοιός της ρίζας χρησιμοποιείται στη θεραπεία διαφόρων παθήσεων όπως αρθρίτιδες, ρευματισμοί, πονόδοντοι και σε παθήσεις του δέρματος. Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι το φυτό έχει θεραπευτικές αλλά και μαγικές ιδιότητες. Ο αρχαίος γιατρός Διοσκουρίδης συνιστούσε τα φύλλα και τη ρίζα του φυτού για να εξαφανίζονται τα πρηξίματα. Στη φαρμακευτική χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις αδυναμίας, ως διεγερτικό της κυκλοφορίας και των αναπνευστικών λειτουργιών. Δίνεται στις έγκυες πριν από τη γέννα για να προκαλέσει συσπάσεις στη μήτρα. Σταματά τη διάρροια και τους σπασμούς στο στομάχι και το έντερο, ενώ χρησιμοποιείται και κατά της ανικανότητας. Τέλος, χρησιμοποιείται στα τσιμπήματα από σφήκες και στα δαγκώματα φιδιών.

Πηγή: www.iatronet.gr (Βασιλική Κουτσοκώστα)

Τι τρώμε; Σουσάμι

Το σουσάμι - ένα προϊόν που οι αρχαίοι Έλληνες όπως και οι υπόλοιποι λαοί της Μεσογείου χρησιμοποιούσαν στην καθημερινή τους διατροφή - βοηθά στην καταπολέμηση της χοληστερίνης, στη σωστή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, στην πρόληψη του καταρράκτη και στην αντιμετώπιση του διαβήτη. Η συμβολή του χαλβά στην αντιμετώπιση της αρτηριοσκλήρυνσης και στη σωστή λειτουργία του ήπατος είναι επίσης ιδιαιτέρως σημαντική. Συνεπώς, προϊόντα με βάση το σουσάμι. όπως είναι το ταχίνι. ο χαλβάς και το παστέλι διαθέτουν εξίσου ευεργετικές ιδιότητες.
Δύο παράλληλες έρευνες, οι οποίες μόλις ολοκληρώθηκαν, απέδειξαν ότι το σουσάμι λόγω της βιταμίνης Ε και της δράσης των λιγνανών του (της σησαμινόλης και της σησαμίνης, δύο συστατικών του σησαμόσπορου με αντιοξειδωτικές ιδιότητες που δρουν κατά του γήρατος), διαθέτει σημαντικές αντιγηραντικές και αντιυπερτασικές ιδιότητες. Η πρώτη έρευνα πραγματοποιήθηκε από το Εργαστήριο Μικροβιολογίας και Υγιεινής Τροφίμων του τμήματος Γεωπονίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και είχε θέμα «Σουσάμι, ταχίνι, χαλβάς ιδιότητες και Ευεργετικές Δράσεις» και η δεύτερη από το Εργαστήριο Χημείας και Τεχνολογίας Γροφίμων του ΑΠΘ με τίτλο «Χημική Σύσταση και Διατροφική Αξία του Σησαμόσπορου».
Τα κυριότερα μεταλλικά άλατα και ιχνοστοιχεία που περιέχονται στο σουσάμι είναι το ασβέστιο, ο φώσφορος, το μαγνήσιο, ο ψευδάργυρος και το σελήνιο.
Τα συστατικά αυτά αποτελούν πολύ σημαντικά στοιχεία του ανθρώπινου μεταβολισμού όντας απαραίτητα για ποικίλες λειτουργίες, όπως η σύνθεση των οστών και των μυών (ασβέστιο), οι αντιδράσεις μεταβολισμού (ψευδάργυρος) κ.λ.π.
Ιδιαιτέρως το σελήνιο, που περιέχεται σε σημαντικές ποσότητες στο σουσάμι, έχει διαπιστωθεί τα τελευταία χρόνια ότι επίσης διαθέτει ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες, προστατεύοντας έτσι από καρδιοπάθειες και καρκίνο (ιδίως τον καρκίνο του προστάτη).

Τι τρώμε; Αγκινάρες

Η αγκινάρα προέρχεται από τη Βόρεια Αφρική, από όπου και πέρασε στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Οι αρχαίοι πολιτισμοί απέδιδαν στην αγκινάρα πολλές ευεργετικές για την υγεία ιδιότητες, ειδικά σε σχέση με τη λειτουργία του ήπατος και της χοληδόχου κύστης. Ο Πλίνιος την περιγράφει ως «τρόφιμο για τους πλούσιους», εξαιτίας της ευεργετικής επίδρασης που μπορεί να είχε στα συμπτώματα της πλούσιας ζωής τους, η οποία συχνά οδηγούσε σε κίρρωση του ήπατος, ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα) ή γενική κατάπτωση του οργανισμού. Παραδοσιακά, αφεψήματα των φύλλων της έχουν χρησιμοποιηθεί για «καθάρισμα του αίματος», αύξηση της παραγωγής και έκκρισης της χολής και αποτοξίνωση του ήπατος και του δέρματος. Κάποιες από αυτές τις ιδιότητες έχουν διαπιστωθεί επιστημονικά.
Η αγκινάρα αποτελεί πολύ καλή πηγή διαιτητικών ινών, χαλκού, μαγνησίου, ασβέστιο,
φωσφόρου, μαγγανίου, βιταμίνης Κ, βιταμίνης C και καλή πηγή σιδήρου, όλων των βιταμινών του συμπλέγματος Β και καλίου. Περιέχει, επίσης, φλαβονοειδή. Οι κατεψυγμένες αγκινάρες έχουν σημαντικές απώλειες σε σίδηρο, μαγνήσιο, χαλκό και βιταμίνη C , αλλά μεγαλύτερη συγκέντρωση σε φυλλικό οξύ.
Οι ευεργετικές επιδράσεις της αγκινάρας στην υγεία προκύπτουν κυρίως από δύο συστατικά που περιέχει, την κυναρίνη και τη σιλιμαρίνη. Η κυναρίνη, η οποία βρίσκεται στα φύλλα της αγκινάρας, βοηθά στην ανακούφιση γαστρεντερικών προβλημάτων, τα οποία προκύπτουν από αδυναμία του οργανισμού να πέμψει τα λίπη της τροφής εξαιτίας μειωμένης έκκρισης της χολής. Η κυναρίνη ενεργοποιεί την παραγωγή από το ήπαρ και την έκκριση της χολής, ώστε ανακουφίζει από στομαχική διαταραχή, ναυτία, μετεωρισμό και κοιλιακό πόνο.
Το φλαβονοειδές σιλιμαρίνη παρουσιάζει ισχυρή αντιοξειδωτική δράση και έχει εξετασθεί για τυχόν προστατευτική δράση από καρκίνους. Η σιλιμαρίνη θεωρείται, επίσης, ότι μπορεί να αναγεννήσει τον ηπατικό ιστό, για αυτό και η αγκινάρα αποτελεί καλή διατροφική επιλογή ειδικά για άτομα που πίνουν αλκοόλ.Ο χαλκός συμμετέχει στη μεταφορά σιδήρου στους ιστούς (οι αγκινάρες περιέχουν και σίδηρο) και το μεταβολισμό κάποιων νευροδιαβιβαστών, ενώ εμπλέκεται και στη διαδικασία σύνθεσης κολλαγόνου και ελαστίνης, πρωτεϊνών του συνδετικού ιστού απαραίτητων για τη συνοχή και ελαστικότητα των αγγείων, των οστών και των αρθρώσεων. Επίσης, ο χαλκός, αλλά και το μαγγάνιο, αποτελούν συνένζυμα αντιοξειδωτικών ενζύμων του οργανισμού. Οι αγκινάρες περιέχουν, επίσης, σημαντικά ποσά φυλλικού οξέος και βιταμίνης Β 6 . Τα δύο αυτά συστατικά μειώνουν την παραγωγή της ομοκυστεΐνης, ενός μεταβολικού παραπροϊόντος που μπορεί να είναι επικίνδυνο τόσο για την υγεία των οστών όσο και για την εμφάνιση αθηροσκλύρηνσης. Οι βιταμίνες Β 1 , Β 2 , Β 3 και Β 6 αποτελούν βασικά συστατικά του μεταβολισμού των υδατανθράκων, των πρωτεϊνών και των λιπιδίων, των τριών, δηλαδή, βασικών πηγών ενέργειας. Οι αγκινάρες μέσω του μαγνησίου και του καλίου μπορεί να συνεισφέρουν στη μείωση της υπέρτασης και μέσω της βιταμίνης C στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και την εξουδετέρωση των ελεύθερων ριζών. Η αγκινάρα χρησιμοποιείται και ως αρωματικό σε μερικά αλκοολούχα ποτά. Η πικρότητα που έχει θεωρείται ότι προάγει την καλή πέψη, ενεργοποιώντας την έκκριση πεπτικών χυμών του οργανισμού. Για αυτό, μπορείτε να δοκιμάσετε να πιείτε ένα απεριτίφ που περιέχει αγκινάρα πριν από το γεύμα σας.
Πηγή: www.barbastathis.com

*Στην Ιταλία από τα φύλλα παράγουν λικέρ με το όνομα «Cynar».
*Οι αγκινάρες έχουν την θεραπευτική ιδιότητα να απομακρύνουν την χοληστερίνη από το αίμα!
*Είναι τονωτική, κατά των διαλειπόντων πυρετών, κατά του τεταρτέου πυρετού, κατά της υδρωπικίας, κατά των παθήσεων του συκωτιού και κατά των ρευματισμών. Έχει επίσης ιδιότητες κατά της πέτρας των νεφρών, κατά του ίκτερου και είναι επίσης καρδιοτονωτική.
*Οι Ευρωπαίοι εκτιμούσαν ιδιαίτερα την αγκινάρα ως αφροδισιακό. Λέγεται ότι στα τέλη του Μεσαίωνα η Αικατερίνη των Μεδίκων έτυχε έντονης κριτικής για την αδυναμία που είχε στις αγκινάρες, τις οποίες συνήθιζε να τρώει δημοσίως, γι' αυτό και κάποιοι συσχέτισαν τις γαστρονομικές με τις σεξουαλικές της αδυναμίες.
*Η αγκινάρα περιέχει βιταμίνες A, B, C, ασβέστιο και φώσφορο. Μπορείτε να πάρετε πράσινα φύλλα αγκινάρας και να τα καλύψετε με νερό (όχι πάρα πολύ, ίσα που να καλύπτονται) και το βάζετε στη φωτιά. Μόλις φθάσει στο σημείο βρασμού, το κατεβάζετε από τη φωτιά και το αφήνετε για τρεις ώρες. Στη συνέχεια το σουρώνετε και με το υγρό αυτό κάνετε μασάζ στο κεφάλι για την τόνωση των μαλλιών.

Πηγή: www.herbalcreations.गर

ΠΩΣ ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΓΚΙΝΑΡΕΣ

1. Σε γαβάθα με νερό, προσθέστε χυμό 2 λεμονιών. Κόψτε το κοτσάνι αφήνοντας περίπου 1 εκ. σε κάθε αγκινάρα.

2. Αρχίστε να βγάζετε τα εξωτερικά φύλλα. Κόψτε στα τέσσερα ένα λεμόνι και με αυτό τρίβετε την αγκινάρα συχνά, να μη μαυρίσει. Συνεχίστε να πετάτε φύλλα μέχρι να φτάσετε στην πρασινοκίτρινη καρδιά, με τα τρυφερά φύλλα. Μην ξεχνάτε να τρίβετε συνεχώς με λεμόνι.

3. Κόψτε με μαχαίρι και πετάξτε την κορφή του κώνου, και κόψτε, να λειάνετε το μέρος όπου αφαιρέσατε τα φύλλα.

4. Κόψτε στη μέση ή στα τέσσερα κάθε αγκινάρα και με μαχαίρι ή κουτάλι αφαιρέστε το «μαλλί» από το κέντρο, τρίβοντας με λεμόνι.

5. Αφήστε τις καθαρισμένες αγκινάρες στο λεμονόνερο, καθώς καθαρίζετε τις υπόλοιπες.

Τι τρώμε; Φράουλα

Η φράουλα το πιο αφροδισιακό φρούτο στις μέρες μας! Ωστόσο σταφύλια, κυδώνια και ξηροί καρποί ήταν αυτά που συνιστούσαν οι πρόγονοί μας, ελέω Διονύσου φυσικά.
Οι Ρωμαίοι εκτιμούσαν τις άγριες φράουλες για τις ιαματικές και αφροδισιακές τους ιδιότητες, αλλά και για την υπέροχη γεύση τους. Θεωρούνται ακόμα διατροφικά «κοσμήματα», αφού είναι εξαιρετική πηγή αντιοξειδωτικών ουσιών, όπως οι ανθοκυανίνες. Σύμφωνα μάλιστα με το USDA (United States Department of Agriculture), οι φράουλες έρχονται δεύτερες σε περιεκτικότητα αντιοξειδικών (στην πρώτη θέση βρίσκονται τα μούρα). Οι φράουλες μας προστατεύουν από τις ελεύθερες ρίζες, άρα από τη γήρανση. Επίσης, μας προστατεύουν από τις εκφυλιστικές ασθένειες, άρα και από τον καρκίνο. Είναι επίσης πλούσιες σε διαιτητικές ίνες και περιέχουν μεγάλη ποσότητα βιταμίνης C, η οποία μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο του καρκίνου στο γαστρεντερικό σύστημα. Ιδιαίτερα το ελλαγικό οξύ, μια φυτοχημική ουσία που περιέχουν, βοηθά στην καταπολέμηση των καρκινογενέσεων, ενώ αξιοσημείωτη είναι και η περιεκτικότητά τους σε βιταμίνη Α, ασβέστιο, σίδηρο, φώσφορο, κάλιο και σελήνιο.
Οι φρέσκες φράουλες είναι μια εξαιρετική πηγή βιταμίνης - ένα φλιτζάνι φράουλες μας δίνει περισσότερη βιταμίνη C από την απαραίτητη καθημερινή ποσότητα.
Τα οφέλη της βιταμίνης C είναι άφθονα για την υγεία μας, με σημαντικότερο απ όλα την ικανότητά της να ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα. Είναι απαραίτητη για τη διατήρηση σε καλή κατάσταση των συνδέσμων, των τενόντων και του κολλαγόνου (επομένως και τη διατήρηση ωραίας και φρέσκιας επιδερμίδας).

Τι τρώμε; Σέλινο (σέλερι)

Το άγριο σέλινο, ιθαγενές της Μεσογείου, ήταν σύμβολο της ζωής και της γονιμότητας για τους αρχαίους Έλληνες. Η πόλη της Σικελίας της Μεγάλης Ελλάδας ονομαζόταν Σελινούντας λόγω του άγριου σέλινου που υπήρχε εκεί σε αφθονία. Οι αρχαίοι Έλληνες μάγειροι χρησιμοποιούσαν το άγριο σέλινο για εξισορρόπηση της δυνατής γεύσης των ξιδάτων πιάτων. Το βύθιζαν επίσης μέσα σε κρασί για να απομακρύνουν τυχόν ανεπιθύμητες οσμές.
Η πολύπλευρη χρήση του σέλερι είναι εντυπωσιακή. Για παράδειγμα, τον 16ο αιώνα, το χρησιμοποιούταν για την παρασκευή γλυκισμάτων. Σύμφωνα με τον Clifford W right στο βιβλίο του «Μediterranean Vegetables» η Κύπρος εξήγε λευκό σέλερι κρυσταλλοποιημένο με ζάχαρη. Στη Χιλή, τα στελέχη του σέλερι μετατρέπονται σε παγωτό. Στη Νέα Υόρκη ένας Λατινοαμερικανός σεφ φτιάχνει ένα μους σοκολάτας και φιστικοβούτυρου το οποίο σερβίρει με γλυκιά σαλάτα σέλερι για έντονη γεύση που έρχεται σε αντίθεση με την απαλότητα του μους.
Είναι πλούσιο σε ριβοφλαβίνη, βιταμίνη Β6, ασβέστιο, μαγνήσιο και φωσφόρο. Επίσης είναι καλή πηγή φυτικών ινών, καλίου και μαγγανίου, καθώς και βιταμινών Α, C και Κ. Tο σέλερι έχει αυτό που λέμε αρνητικές θερμίδες- καίμε τις περισσότερες από τις θερμίδες που μας παρέχει τρώγοντάς το.

Πρέπει αρχικά να χρησιμοποιείτο για φαρμακευτικούς σκοπούς. Eίναι τονωτικό, διεγερτικό, αντιπυρετικό.

Περιέχει μία ορμόνη ανάλογη με τις ιδιότητες της ινσουλίνης. Είναι καλό να το καταναλώνουν οι διαβητικοί και όσοι πάσχουν από νευροπάθειες και ρευματισμούς. Οι ρίζες του βρασμένες με ζάχαρι, βοηθούν στη διάλυση λίθων της χολής. Καταπλάσματα με κοπανισμένα φύλλα σέλινου κάνουν καλό σε πληγές και μώλωπες, ενώ τέλος χρησιμοποιείται και κατά της υπερτάσεως.

* Το χοντρό κοτσάνι του σέλινου δηλαδή- ίσως να μην είναι το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε το σεξ, μπορεί όμως να αποδειχθεί φανταστική φαγώσιμη πηγή για την ερωτική διέγερση. Αυτό συμβαίνει γιατί το σέλερι περιέχει ανδροστερόνη, μία άοσμη ορμόνη που εκλύεται από την ανδρική αναπνοή και ξεσηκώνει τις γυναίκες. Πώς θα το απολαύσετε; Ο καλύτερος τρόπος είναι να φάτε το σέλερι ωμό. Απλά πλύνετε, κόψτε και μασουλήστε μερικά κοτσάνια. (www.in2life.gr)

* Σε 1 λίτρο κρύο νερό βράζετε για μία ώρα, σε χαμηλή φωτιά, ένα μεγάλο καθαρισμένο μάτσο σέλινο ή σέλερι. Φυλάτε το αφέψημα σε ένα βάζο και 2- 3 φορές την ημέρα ζεσταίνετε 1 φλιτζάνι από αυτό -όσο πιο ζεστό αντέχετε- και βυθίζετε μέσα του, για λίγα λεπτά, το σημείο όπου παρουσιάστηκαν οι χιονίστρες. Tο σέλινο, πλούσια πηγή βιταμινών και ιχνοστοιχείων, βοηθάει στη γρήγορη αποκατάσταση των ιστών. Aν ακολουθήσετε αυτή τη θεραπεία για κάποιες μέρες, οι χιονίστρες θα αποξηρανθούν και θα εξαφανιστούν.(www.vita.gr)

Τι τρώμε; Κύμινο

Το κύμινο ως αφέψημα θεωρείται πως τονώνει την καρδιά και συμβάλλει στη μείωση της ταχυπαλμίας, ενώ δρα σπασμολυτικά σε πόνους κολικού. Συνιστάται για την αντιμετώπιση της ανορεξίας αφού «ανοίγει» την όρεξη, της δυσπεψίας –βοηθά στη χώνεψη–, των πόνων της περιόδου αλλά και των σπασμών του στομάχου. Επιπλέον «διευκολύνει» την ομαλή και σε τακτικά χρονικά διαστήματα εμφάνιση της έμμηνου ρύσης και αυξάνει την έκκριση γάλακτος κατά το θηλασμό.

Πως το χρησιμοποιούμε
Το κύμινο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αφέψημα (βράζουμε σπόρους μέχρι το νερό να μείνει το μισό), ως έγχυμα (μουλιάζουμε σπόρους για ένα δεκάλεπτο σε βραστό νερό) ή ως διάλυμα (διαλύουμε ένα τέταρτο κουταλάκι του γλυκού σκόνη κύμινου σε λίγο νερό). Μπορούμε επίσης να μασήσουμε τους σπόρους του.


Της Κατερίνας Παπαγεωργίου (www.mywlorld.gr)

* Είναι μπαχαρικό γνωστό από την αρχαιότητα. Αναφέρεται σε πινακίδες της Γραμμικής Β που ήταν γνωστή στην Εγγύς Ανατολή το 2000 π.Χ. Το ελληνικό του όνομα έχει ανατολίτικη καταγωγή. Οι Αιγύπτιοι έβαζαν κύμινο στους τάφους των Φαραώ και το χρησιμοποιούσαν σαν γιατρικό στη θεραπεία πνευμονικών παθήσεων. Οι Ρωμαίοι γνώριζαν τις φαρμακευτικές του ιδιότητες, Ο Θεόφραστος και ο Διοσκουρίδης το περιγράφουν, ενώ αναφέρεται σε κείμενα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Κατά τον Μεσαίωνα ήταν ένα από τα συνηθέστερα καρυκεύματα, ενώ στη λαϊκή ιατρική χρησιμοποιούσαν το κατάπλασμα από πολτό σπόρων για ανακούφιση της ορχίτιδας και τις χιονίστρες. Το έγχυμα των σπόρων του βοτάνου το χρησιμοποιούσαν για πλύσεις σε πρόβλημα βαρηκοΐας.
Ρυθμίζει τη λειτουργία του στομάχου και των εντέρων και κάνει καλό στη γαστρίτιδα, ιδιαίτερα με μειωμένη οξύτητα, σπασμούς του στομάχου, φλεγμονές του λεπτού εντέρου, μετεωρισμό, δυσκοιλιότητα. Δρα θετικά ως χολαγωγό μέσο στις ασθένειες της χολής και του πάγκρεας.
Το αιθέριο έλαιο του βοτάνου ανακουφίζει από τα αέρια του στομάχου. Το ίδιο αποτέλεσμα έχουμε όταν μασήσουμε τους σπόρους, ενώ λειτουργούν και ως ορεκτικό. (Πηγή: www.gerb.gr)