Τι τρώμε; Σταφύλια

Τα σταφύλια αποτελούν καταπληκτική πηγή βιταμινών, ανόργανων συστατικών, όπως φώσφορο, μαγνήσιο, κάλιο και νάτριο, ποτάσιου, σιδήρου, ασβέστου, χαλκού. Αυτά τους προσδίδουν αντιγηραντικές ιδιότητες και συμβάλλουν στη μακροζωία. Έχουν περιεκτικότητα 80-85% σε νερό, είναι πλούσια σε φυτικές ίνες και έχουν λίγες θερμίδες, γεγονός που τα καθιστά ιδανικά, ως ένα σνακ που δεν παχαίνει. Το νερό και οι φυτικές ίνες, βοηθούν επίσης στη χρόνια δυσκοιλιότητα. Στο φλοιό των κόκκινων και των μαύρων σταφυλιών βρίσκεται ένα αντιοξειδωτικό και είναι αυτό που έχει δώσει στο κόκκινο κρασί τη φήμη ότι κάνει καλό στην καρδιά. Τα σταφύλια έχουν επίσης αντιγηραντικές, αντιικές, αντιφλεγμονώδεις και αντικαρκινικές ιδιότητες. Επίσης προστατευέι τα νεύρα και βοηθάει τους ασθενείς με Αλτσχάιμερ, βελτιώνοντας τη μνήμη. Τα σταφύλια ωφελούν τους ασθενείς με στεφανιαία νόσο, αυξάνοντας τα επίπεδα μονοξειδίου του αζώτου στο αίμα τους, που βοηθούν στη διαστολή των αιμοφόρων αγγείων (αγγειοδιαστολή) και βελτιώνουν την κυκλοφορία. Μπορούν επίσης να αποτρέψουν τον υπερβολικό σχηματισμό θρόμβων, την οξείδωση της LDL χοληστερόλης και μειώνουν τον κίνδυνο αθηροσκλήρωσης. Περιέχουν ιδιότητες που βοηθούν στον έλεγχο των ρευματισμών και της ουρικής αρθρίτιδας, καθαρίζουν το συκωτι, το αιμα,  Τα ξερά σταφύλια ή οι σταφίδες παρέχουν περισσότερη ενέργεια από τα φρέσκα φρούτα. Θεωρούνται το καλύτερο σνακ για όσους περπατούν πολύ και για όσους ασχολούνται με αθλήματα. Οι σταφίδες κάνουν καλό στους ξερόβηχες. Διατηρούν τις εξαιρετικές τονωτικές τους ιδιότητες οταν γίνονται κρασί. Τα ξερά σταφύλια ή οι σταφίδες παρέχουν περισσότερη ενέργεια από τα φρέσκα φρούτα. Θεωρούνται το καλύτερο σνακ για όσους περπατούν πολύ και για όσους ασχολούνται με αθλήματα. Οι σταφίδες κάνουν καλό στους ξερόβηχες. Διατηρούν τις εξαιρετικές τονωτικές τους ιδιότητες οταν γίνονται κρασί.

Τι τρώμε; Κάπαρη

Η κάπαρη αποτελεί μία από τις γαστριμαργικές απολαύσεις της Μεσογείου, που συναντάται από την Τουρκία μέχρι την Ισπανία και καταναλώνεται με μεγάλη ευχαρίστηση σε όλες τις χώρες που βρίσκονται στον ενδιάμεσο χώρο. Η ελληνική κάπαρη είναι σχεδόν πάντα αυτή που μεγαλώνει αυτοφυώς στη φύση, ενώ οι ποικιλίες που προέρχονται από άλλες περιοχές της Μεσογείου, δηλαδή την Ισπανία, τη νότια Γαλλία και την Τουρκία, είναι κατά κανόνα προϊόν καλλιέργειας. Όποια και αν είναι η προέλευση της κάπαρης δεν καταναλώνεται ποτέ νωπή.
Η πικάντικη, αψιά (αυτό οφείλεται στην ύπαρξη του σιναπέλαιου που απελευθερώνεται απο τους ιστούς του φυτού) και υπέροχα πικρή γεύση της κάπαρης αναδεικνύεται μόνο αφού γίνει τουρσί, γιατί μόνο κάτω από την επίδραση της άρμης σχηματίζεται το καπρικό οξύ, που της δίνει τη χαρακτηριστική της γεύση.
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην οποία η διατήρηση της κάπαρης εξασφαλίζεται με διαφορετικό τρόπο, μέσω δηλαδή του στεγνώματός της στον ήλιο μέχρι να σκληρύνει τελείως και να αποκτήσει ένα ελαφρώς ξανθό χρώμα. Η κάπαρη που έχει υποστεί τέτοια επεξεργασία αποτελεί σπεσιαλιτέ της Σαντορίνης. Όταν πρόκειται να καταναλωθεί, τη μουσκεύουν και τη συνδυάζουν κατά κανόνα με μια σάλτσα ντομάτας, ως συνοδευτικό της φάβας.
Η κάπαρη συλλέγεται σε διάφορα στάδια της ανάπτυξής της. Το πλέον αγαπητό τμήμα του φυτού είναι τα μπουμπούκια, τα οποία πρέπει να συλλεχθούν πριν αρχίσουν να ανοίγουν. Η εργασία που απαιτείται είναι κοπιαστική, αφού η συγκομιδή πρέπει να γίνει με γρήγορους ρυθμούς, συνήθως κατά τη διάρκεια της ημέρας την εποχή της ανθοφορίας, γιατί τα μπουμπούκια ανθίζουν γρήγορα.
Εκτιμούν ακόμα τον καρπό της κάπαρης, που προκύπτει μετά την ολοκλήρωση της ανθοφορίας. Ο καρπός αυτός είναι μακρόστενος και παχύς και θυμίζει κάπως σταφύλι, ενώ η υφή του είναι τραχιά και ελαφρώς ινώδης. Τουρσί γίνονται και οι καρποί. Η κάπαρη θεωρείται ορεκτικό και διουρητικό βότανο. Με την κάπαρη αρωματίζεται το λάδι, ξίδι ή βούτυρο, προστίθεται σε τυριά, γαρνιτούρες ή γίνονται τουρσιά και πίκλες.
Οι Έλληνες χρησιμοποιούμε την κάππαρη για να γαρνίρουμε σαλάτες, από μια κλασική χωριάτικη μέχρι κρητικούς ντάκους. Η μεγαλύτερη ποικιλία εδεσμάτων που περιλαμβάνουν κάπαρη συναντάται αναμφίβολα στις Κυκλάδες.
Οι μικροί καρποί μαγειρεύονται με ψάρι και κυρίως παστό μπακαλιάρο, φτιάχνονται ακόμα με κροκέτες, χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα στη μελιτζανοσαλάτα, ενώ είναι δυνατόν να τους βράσουν για να τους σερβίρουν συνήθως με φάβα, φαγητό που αποτελεί τοπική σπεσιαλιτέ της Σαντορίνης.
Στην αρχαία Ελλάδα το κάπαρη χρησιμοποιούσαν στους ρεβματισμούς και μετέπειτα για την θεραπεία των μολύνσεων του ουροποιητικού. Πρόσφατες έρευνες εστιάζουν στον πιθανό ρόλο του στην αντιμετώπιση της υπερλιπιδαιμίας και τον ρόλο του ως αντιαλλεργικό. Ο φλοιός της ρίζας χρησιμοποιείται στη θεραπεία διαφόρων παθήσεων όπως αρθρίτιδες, ρευματισμοί, πονόδοντοι και σε παθήσεις του δέρματος. Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι το φυτό έχει θεραπευτικές αλλά και μαγικές ιδιότητες. Ο αρχαίος γιατρός Διοσκουρίδης συνιστούσε τα φύλλα και τη ρίζα του φυτού για να εξαφανίζονται τα πρηξίματα. Στη φαρμακευτική χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις αδυναμίας, ως διεγερτικό της κυκλοφορίας και των αναπνευστικών λειτουργιών. Δίνεται στις έγκυες πριν από τη γέννα για να προκαλέσει συσπάσεις στη μήτρα. Σταματά τη διάρροια και τους σπασμούς στο στομάχι και το έντερο, ενώ χρησιμοποιείται και κατά της ανικανότητας. Τέλος, χρησιμοποιείται στα τσιμπήματα από σφήκες και στα δαγκώματα φιδιών.

Πηγή: www.iatronet.gr (Βασιλική Κουτσοκώστα)

ΤΖΙΝΤΖΕΡ

Μπαχαρικό το οποίο προέρχεται από το φυτό Zingiber Officinale Roscoe, γνωστό και ως Ζιντεμέλ στην Ασία, ως Τζιντζιμπίρα και τζίτζερ. Δεν παράγει καρπούς και πολλαπλασιάζεται μέσω της ρίζας του. Τα λουλούδια του αρχικά έχουν πράσινο χρώμα και μετά κόκκινο. Η πιπερόριζα διατηρείται φρέσκια για 2 ή 3 εβδομάδες σε ξερό μέρος και είναι εύγεστη φρέσκια αλλά όταν ξεραθεί και κατόπιν επεξεργασίας μπορεί να συναντηθεί με τη μορφή σκόνης και σιροπιού.
Γνωστές οι αφροδισιακές της ιδιότητες, χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα. Είναι γνωστή και από την μαντάμ ντυ Μπαρρύ, η οποία χρησιμοποιούσε ένα μίγμα κρόκων αυγών και πιπερόριζας για να προκαλέσει στους εραστές της αλλά και στον ίδιο τον Λουδοβίκο τον ΙΕ΄ ανεξέλεγκτο πάθος. Τα «βενετσιάνικα διαβολάκια», αρωματικές, αφροδισιακές παστίλιες, περιείχαν: μαστίχα, ζαφορά, μόσχο, γαρίφαλο, ζάχαρη και γενναία δόση πιπερόριζας.
Το τζίντζερ θεωρείται ότι έχει πολλές φαρμακευτικές χρήσεις. Συγκεκριμένα είναι ιδιαίτερα ευεργετικό για προβλήματα δυσπεψίας, ναυτίας, ιγμορίτιδας και για το το κρυολόγημα.
¼ κουταλάκι τζίντζερ, μπορεί να σταματήσει τα συμπτώματα της ναυτίας κατά 40%, σύμφωνα με μεγάλη έρευνα, κατά την οποία οι συμμετέχοντες με καρκινο έπαιρναν πριν τη χημειοθεραπεία τους, τζίντζερ.
Στριφογυρίζει το ταβάνι μετά από βραδιά κραιπάλης; Βάλε τριμμένο τζίντζερ σε σόδα μαζί με λίγο λεμόνι και ζάχαρη και θα αισθανθείς καλύτερα. Το τζίντζερ (πιπερόριζα) ηρεμεί το στομάχι και σταματά τη ναυτία, γιατί περιέχει ουσίες που ουδετεροποιούν το οξύ στο στομάχι.
Aν γυρίσατε στο σπίτι σας και νιώθετε τα προεόρτια της γρίπης να σας τριγυρίζουν, ιδιαίτερα μάλιστα αν έχετε κομμάρες και μυϊκούς πόνους, κάντε, πριν πέσετε για ύπνο, ένα 15λεπτο καυτό ποδόλουτρο με 1-2 ρίζες φρέσκου τζίντζερ ή 2-3 κουταλάκια τζίντζερ σε σκόνη. Θα βοηθήσει και «τατσόν». Το ρόφημα αυτό πίνεται ως αφέψημα με μπόλικη σκούρα ζάχαρη και εξιτάρει όσο και ο καφές στην Κίνα, στη Μαλαισία, στις Ινδίες. Διεγείρει τις στομαχικές λειτουργίες, βοηθά τις φουσκωμένες κοιλίτσες να σανιδώσουν. Αντιρευματικό, αντιφλεγμονώδες, με αντιμικροβιακή δράση. Στην Πάδοβα μάλιστα, σε μιαν επιδημία πανώλης, οι κάτοικοι κάθε πρωί μασούλαγαν τζίντζερ πίνοντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί Μαλβαζίας.