Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα υπερταση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα υπερταση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τι τρώμε; Σουσάμι


Το σουσάμι - ένα προϊόν που οι αρχαίοι Έλληνες όπως και οι υπόλοιποι λαοί της Μεσογείου χρησιμοποιούσαν στην καθημερινή τους διατροφή - βοηθά στην καταπολέμηση της χοληστερίνης, στη σωστή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, στην πρόληψη του καταρράκτη και στην αντιμετώπιση του διαβήτη. Η συμβολή του χαλβά στην αντιμετώπιση της αρτηριοσκλήρυνσης και στη σωστή λειτουργία του ήπατος είναι επίσης ιδιαιτέρως σημαντική. Συνεπώς, προϊόντα με βάση το σουσάμι. όπως είναι το ταχίνι. ο χαλβάς και το παστέλι διαθέτουν εξίσου ευεργετικές ιδιότητες.
Δύο παράλληλες έρευνες, οι οποίες μόλις ολοκληρώθηκαν, απέδειξαν ότι το σουσάμι λόγω της βιταμίνης Ε και της δράσης των λιγνανών του (της σησαμινόλης και της σησαμίνης, δύο συστατικών του σησαμόσπορου με αντιοξειδωτικές ιδιότητες που δρουν κατά του γήρατος), διαθέτει σημαντικές αντιγηραντικές και αντιυπερτασικές ιδιότητες. Η πρώτη έρευνα πραγματοποιήθηκε από το Εργαστήριο Μικροβιολογίας και Υγιεινής Τροφίμων του τμήματος Γεωπονίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και είχε θέμα «Σουσάμι, ταχίνι, χαλβάς ιδιότητες και Ευεργετικές Δράσεις» και η δεύτερη από το Εργαστήριο Χημείας και Τεχνολογίας Γροφίμων του ΑΠΘ με τίτλο «Χημική Σύσταση και Διατροφική Αξία του Σησαμόσπορου».
Τα κυριότερα μεταλλικά άλατα και ιχνοστοιχεία που περιέχονται στο σουσάμι είναι το ασβέστιο, ο φώσφορος, το μαγνήσιο, ο ψευδάργυρος και το σελήνιο.
Τα συστατικά αυτά αποτελούν πολύ σημαντικά στοιχεία του ανθρώπινου μεταβολισμού όντας απαραίτητα για ποικίλες λειτουργίες, όπως η σύνθεση των οστών και των μυών (ασβέστιο), οι αντιδράσεις μεταβολισμού (ψευδάργυρος) κ.λ.π.
Ιδιαιτέρως το σελήνιο, που περιέχεται σε σημαντικές ποσότητες στο σουσάμι, έχει διαπιστωθεί τα τελευταία χρόνια ότι επίσης διαθέτει ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες, προστατεύοντας έτσι από καρδιοπάθειες και καρκίνο (ιδίως τον καρκίνο του προστάτη).

Τι τρώμε; Σέλινο (σέλερι)


Το άγριο σέλινο, ιθαγενές της Μεσογείου, ήταν σύμβολο της ζωής και της γονιμότητας για τους αρχαίους Έλληνες. Η πόλη της Σικελίας της Μεγάλης Ελλάδας ονομαζόταν Σελινούντας λόγω του άγριου σέλινου που υπήρχε εκεί σε αφθονία. Οι αρχαίοι Έλληνες μάγειροι χρησιμοποιούσαν το άγριο σέλινο για εξισορρόπηση της δυνατής γεύσης των ξιδάτων πιάτων. Το βύθιζαν επίσης μέσα σε κρασί για να απομακρύνουν τυχόν ανεπιθύμητες οσμές.
Η πολύπλευρη χρήση του σέλερι είναι εντυπωσιακή. Για παράδειγμα, τον 16ο αιώνα, το χρησιμοποιούταν για την παρασκευή γλυκισμάτων. Σύμφωνα με τον Clifford W right στο βιβλίο του «Μediterranean Vegetables» η Κύπρος εξήγε λευκό σέλερι κρυσταλλοποιημένο με ζάχαρη. Στη Χιλή, τα στελέχη του σέλερι μετατρέπονται σε παγωτό. Στη Νέα Υόρκη ένας Λατινοαμερικανός σεφ φτιάχνει ένα μους σοκολάτας και φιστικοβούτυρου το οποίο σερβίρει με γλυκιά σαλάτα σέλερι για έντονη γεύση που έρχεται σε αντίθεση με την απαλότητα του μους.
Είναι πλούσιο σε ριβοφλαβίνη, βιταμίνη Β6, ασβέστιο, μαγνήσιο και φωσφόρο. Επίσης είναι καλή πηγή φυτικών ινών, καλίου και μαγγανίου, καθώς και βιταμινών Α, C και Κ. Tο σέλερι έχει αυτό που λέμε αρνητικές θερμίδες- καίμε τις περισσότερες από τις θερμίδες που μας παρέχει τρώγοντάς το.

Πρέπει αρχικά να χρησιμοποιείτο για φαρμακευτικούς σκοπούς. Eίναι τονωτικό, διεγερτικό, αντιπυρετικό.

Περιέχει μία ορμόνη ανάλογη με τις ιδιότητες της ινσουλίνης. Είναι καλό να το καταναλώνουν οι διαβητικοί και όσοι πάσχουν από νευροπάθειες και ρευματισμούς. Οι ρίζες του βρασμένες με ζάχαρι, βοηθούν στη διάλυση λίθων της χολής. Καταπλάσματα με κοπανισμένα φύλλα σέλινου κάνουν καλό σε πληγές και μώλωπες, ενώ τέλος χρησιμοποιείται και κατά της υπερτάσεως.

* Το χοντρό κοτσάνι του σέλινου δηλαδή- ίσως να μην είναι το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε το σεξ, μπορεί όμως να αποδειχθεί φανταστική φαγώσιμη πηγή για την ερωτική διέγερση. Αυτό συμβαίνει γιατί το σέλερι περιέχει ανδροστερόνη, μία άοσμη ορμόνη που εκλύεται από την ανδρική αναπνοή και ξεσηκώνει τις γυναίκες. Πώς θα το απολαύσετε; Ο καλύτερος τρόπος είναι να φάτε το σέλερι ωμό. Απλά πλύνετε, κόψτε και μασουλήστε μερικά κοτσάνια. (www.in2life.gr)

* Σε 1 λίτρο κρύο νερό βράζετε για μία ώρα, σε χαμηλή φωτιά, ένα μεγάλο καθαρισμένο μάτσο σέλινο ή σέλερι. Φυλάτε το αφέψημα σε ένα βάζο και 2- 3 φορές την ημέρα ζεσταίνετε 1 φλιτζάνι από αυτό -όσο πιο ζεστό αντέχετε- και βυθίζετε μέσα του, για λίγα λεπτά, το σημείο όπου παρουσιάστηκαν οι χιονίστρες. Tο σέλινο, πλούσια πηγή βιταμινών και ιχνοστοιχείων, βοηθάει στη γρήγορη αποκατάσταση των ιστών. Aν ακολουθήσετε αυτή τη θεραπεία για κάποιες μέρες, οι χιονίστρες θα αποξηρανθούν και θα εξαφανιστούν.(www.vita.gr)

Τι τρώμε; Πατάτα


Η πατάτα περιέχει βιταμίνη C σε μεγάλη αναλογία και βιταμίνη Β6 η οποία βοηθάει στην παραγωγή των αμινοξέων που ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα.
Μια πατάτα μετρίου μεγέθους περιέχει περίπου το 50% της απαιτούμενης ημερήσιας ποσότητας βιταμίνης C.
Μια ψητή πατάτα μαζί με τη φλοίδα της περιέχει περίπου 1137 μιλλιγραμμάρια καλίου, κάπου το 1/3 της απαιτούμενης ημερήσιας ποσότητας που χρειάζεται ο οργανισμός για να λειτουργήσει φυσιολογικά.

Το χειρότερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε, είναι να βράσετε την πατάτα και να απορρίψετε το νερό που έβρασε. Η βιταμίνη C και μερικές ακόμα βιταμίνες Β “ξεπλένονται” στο νερό. Υπολογίζεται ότι μια βρασμένη πατάτα, χάνει την μισή ποσότητα της βιταμίνης C και Β, και χάνει επίσης και το 40% του καλίου που περιείχε.
Καταναλώνετέ την πατάτα με την φλοίδα, όσο γίνεται , αφού προηγουμένως την έχετε πλύνει, σχολαστικά τρίβοντάς την με μια μαλακή βούρτσα. Συνοδεύετε πάντα τα ψητά κρέατα (όπως μπιφτέκια ή μπριτζόλες) ή καπνιστά με πατάτα κατά προτίμηση ψητή, με την φλοίδα. Η φλοίδα της πατάτας περιέχει το συστατικό χλωρογενικό οξύ που σύμφωνα με έρευνες επιστημόνων του Πανεπιστημίου ΜΑΙΝΕ στο ONORO, έχει αποδειχθεί ότι διαθέτει αντικαρκινικές ιδιότητες. Αυτό το συγκεκριμένο στοιχείο φαίνεται ότι βοηθά τις ινώδεις ουσίες της πατάτας να απορροφούν καρκινογόνα χημικά που απαντώνται σε διάφορα καπνιστά ή ψητά κρέατα.

Από www.doratisfisis.gr:

Η περιεκτικότητα σε βιταμίνη C ανέρχεται σε 19,7 mg ανά 100g και αφορά στις πατάτες που μόλις έχουν κοπεί. Με την αποθήκευση και μετά από 6 μήνες η περιεκτικότητα σε βιταμίνη C πέφτει στα 8 mg. Το ποσοστό των βιταμινών και άλλων ευεργετικών συστατικών στοιχείων που περιέχεται στην πατάτα αφορά σε ολόκληρη τη νωπή πατάτα (φλούδα και ψίχα). Αυτό μειώνεται ακόμη περισσότερο με κάθε φάση επεξεργασίας ή μεταποίησης που υφίσταται το προϊόν, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να μπορεί να δεχθεί όλα τα θρεπτικά συστατικά μόνο κατά την πρώτη επεξεργασία της πατάτας π.χ. βραστή νωπή πατάτα. Όσον αφορά στα μεταλλικά στοιχεία, 100g νωπής πατάτας περιέχουν 12 mg Κάλιο, 0,8 mg Σίδηρο, 23mg Μαγνήσιο, 421 mg Ποτάσιο, και 57 mg Φώσφορο.
Η υψηλή περιεκτικότητα σε ποτάσιο, συμβάλλει στη διατήρηση της πίεσης του ανθρώπινου οργανισμού σε χαμηλά επίπεδα. Το μαγνήσιο που επίσης συναντάται στην πατάτα παίζει και αυτό καθοριστικό ρόλο στη μείωση και διατήρηση χαμηλής αρτηριακής πίεσης, ενώ επιπρόσθετα το μαγνήσιο συμβάλει στην καταπολέμηση της πέτρας στα νεφρά.

Από www.vita.gr:
Oι χημικές αλλαγές που υφίστανται όλα τα λάδια κατά το τηγάνισμα έχουν ως αποτέλεσμα το σχηματισμό ανεπιθύμητων παραπροϊόντων, ορισμένα από τα οποία έχουν τοξική και καρκινογόνο δράση (όπως τα ολικά πολικά συστατικά -TPM- και τα πολυμερισμένα τριγλυκερίδια - PTG).

TΙ ΕΔΕΙΞΕ Η ΑΝΑΛΥΣΗ

Σπιτικές τηγανητές πατάτες σε ελαιόλαδο
• Mετά την πρώτη τηγανιά, το ελαιόλαδο δεν οξειδώθηκε, δηλαδή δεν παράχθηκαν ανεπιθύμητα παραπροϊόντα.
• Aυτό οφείλεται στο ότι το ελαιόλαδο αποτελείται κυρίως από μονοακόρεστα τριγλυκερίδια, που αντέχουν σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες τηγανίσματος (180° C - φτάνουμε τη θερμοκρασία αυτή όταν το λάδι αρχίζει να καπνίζει). Eπιπλέον, το ελαιόλαδο περιέχει φυσικά αντιοξειδωτικά. Δυστυχώς, όμως, τα αντιοξειδωτικά αυτά καταστρέφονται σε σημαντικό βαθμό κατά το τηγάνισμα.

Εστιατορίου τηγανητές πατάτες σε σπορέλαια (*)
• Tο λάδι οξειδώθηκε στο πρώτο τηγάνισμα και έπρεπε να αλλαχθεί.
• Aυτό οφείλεται στο ότι τα σπορέλαια είναι πλούσια σε πολυακόρεστα τριγλυκερίδια, που σε θερμοκρασία τηγανίσματος άνω των 160°C οξειδώνονται εύκολα, παράγοντας ανεπιθύμητες χημικές ενώσεις, όπως trans λιπαρούς εστέρες, trans-trans-2,4-δεκαδιενάλη, ακρυλαμίδια κλπ. Στη θερμοκρασία αυτή μαγειρεύουν συνήθως στα εστιατόρια.
(*) ηλιέλαιο, αραβοσιτέλαιο, βαμβακέλαιο, σογιέλαιο
«Στην κουζίνα σας πετάξτε όλα τα άλλα λάδια και κρατήστε μόνο το ελαιόλαδο», «αν και το καλύτερο είναι να αποφεύγετε τα τηγανητά», συμβουλεύει ο κ. Mπόσκου. Ωστόσο, στο σπίτι προτιμήστε το παραδοσιακό τηγάνισμα φρέσκιας πατάτας με ελαιόλαδο. Eίναι η μόνη περίπτωση που οι πατάτες μπορεί να διατηρήσουν τη διατροφική τους αξία. Στις ταβέρνες, καλύτερα να μην παραγγείλετε.»

Τι τρώμε; Παντζάρι


Το παντζάρι αποτελεί μια εξαιρετική πηγή, βιταμινών και ιχνοστοιχείων (αποτελεί εξαιρετική πηγή βιταμινών και ιχνοστοιχείων, λόγω της περιεκτικότητάς του σε φώσφορο, σίδηρο, ιώδιο, θείο, ασβέστιο, μεταλλικά άλατα, βιταμίνη Β) , ενώ ταυτόχρονα είναι ο ιδανικός τρόπος να συνδυάσετε εκλεπτυσμένη γεύση με χαμηλές θερμίδες (44 θερμίδες/100 γρ.). Το παντζάρι καταναλώνονταν από τους αρχαίους Έλληνες ως ορεκτικό, όπου τα φύλλα του μαγειρεύονταν με μέλι και κρασί. Η ρίζα του, χρησιμοποιούνταν ως θεραπευτικό μέσο για τον πυρετό, δερματικά προβλήματα καθώς και διαταραχές πέψης. Μάλιστα, η φυσική χρωστική του παντζαριού χρησιμοποιήθηκε ως βαφή μαλλιών κατά τον 16ο αιώνα. Επιπλέον, εδώ και αιώνες το παντζάρι θεωρείται πως έχει πιθανές αντικαρκινικές ιδιότητες λόγω των αντιοξειδωτικών φυτοχημικών συστατικών που περιέχει. Πέρα από τις θεραπευτικές του ιδιότητες, ενδιαφέρον έχει να ανατρέξουμε στην λαογραφία της Αγγλίας, όπου εκεί αναφερόταν πως εάν ένας άντρας και μια γυναίκα φάνε από το ίδιο παντζάρι, τότε θα ερωτευτούν.
Επίσης 
τα παντζάρια,μας προσφέρουν τις αντιοξειδωτικές τους ιδιότητες οι οποίες ενισχύουν την ανάπλαση των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος ενώ παράλληλα βοηθούν την ανάπτυξη ειδικής ομάδας κυττάρων τα οποία με τη σειρά τους καταστρέφουν διάφορα επιβλαβή κύτταρα.
Είναι ένα από τα φυσικά καθαρτικά βοηθώντας τα άτομα που υποφέρουν από δυσκοιλιότητα και αιμορροΐδες.
Από των αρχαιοτάτων χρόνων αυτή η θαυματουργή ρίζα θεωρείται έξοχο αφροδισιακό, λέγετε μάλιστα ότι η θεά Αφροδίτη έτρωγε πολλά παντζάρια για να διατηρεί ανέπαφη την ομορφιά και τη χάρη της, ενώ για την αιμοποιητική τους δράση, η οποία έχει αποδειχθεί, είχαν μιλήσει και ο Διοσκουρίδης και ο Γαληνός.
Επίσης,
 τα παντζάρια είναι πλούσια στο ένζυμο καταλάση, ένα από τα βασικότερα αντιοξειδωτικά ένζυμα το οποίο έχει την ιδιότητα να υπερασπίζεται τον οργανισμό μας από τις ελεύθερες ρίζες, η δε ανεπάρκειά της καταλάσης σχετίζεται..με το άσπρισμα των μαλλιών, την αρθρίτιδα, την οστεοαρθρίτιδα και άλλες εκφυλιστικές νόσους του οργανισμού.

Το παντζάρι είναι πλούσιο σε φυλλικό οξύ. Το φυλλικό οξύ είναι απαραίτητο για τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων λόγω της συμμετοχής του στη σύνθεση των νουκλεϊκών οξέων και απαραίτητο για την λειτουργία του νευρικού συστήματος. Επίσης, βοηθάει στην αναγέννηση των ερυθρών αιμοσφαιρίων και για αυτό η έλλειψη του προκαλεί μακροκυτταρική αναιμία. Σημαντική είναι η περιεκτικότητα του παντζαριού και σε φυτικές ίνες. Υπολογίζεται πως σε μια μερίδα παντζαριού περιέχονται πάνω από 2 γρ. φυτικών ινών. Οι φυτικές ίνες προσδίδουν όγκο στο υπόλειμμα τροφής αυξάνοντας τον όγκο και το βάρος των κοπράνων από 40% έως και 100%. Μέσω της δράσης αυτής, βοηθείται η λειτουργία του πεπτικού σωλήνα και μειώνεται ο χρόνος διέλευσης τυχόν «βλαβερών» ουσιών. Επιπλέον πρέπει να αναφερθεί πως το παντζάρι είναι πλούσιο και σε κάλλιο. Το κάλλιο ρυθμίζει τον όγκο των ενδοκυττάριων υγρών και επηρεάζει την σύσπαση των λείων μυικών ινών και έτσι είναι απαραίτητο για την διατήρηση του καρδιακού παλμού. Όμως, σε άτομα που έχουν χρόνια νεφρική ανεπάρκεια λόγω αυξημένης περιεκτικότητας σε κάλλιο, το παντζάρι θα πρέπει να αποφεύγεται. Το παντζάρι έχει θεραπευτικές ιδιότητες, συγκεκριμένα συμβάλλει στην καταπολέμηση της γρίππης, της βρογχίτιδας και της αναιμίας. Επίσης βοηθάει και στην ανάρρωση από γαστρορραγία, ενώ ο χυμός του είναι ευεργετικός για προβλήματα υπέρτασης, καρδιαγγειακά και προβλήματα αρτηριοσκλήρωσης, και καθαρίζει τα νεφρά και τη χολή.
Πάντα το παντζάρι θα πρέπει να μαγειρεύεται ολόκληρο. Μην το κόβετε και μην το ξεφλουδίζετε, διότι έτσι απελευθερώνεται η χρωστική που περιέχει ενώ ταυτόχρονα επηρεάζεται και η γεύση. Ο καλύτερος τρόπος μαγειρέματος για να προστατευτεί η γεύση θεωρείται το ψήσιμο στον φούρνο σε χαμηλή θερμοκρασία, από 1 έως 3 ώρες, ανάλογα με το μέγεθος του. Εάν το παντζάρι βραστεί, πιθανόν το μαγείρεμα να μην διαρκέσει πάνω από μια ώρα.
Πηγή: www.mednutrition.gr

Τι τρώμε; Ρίγανη


Η Ρίγανη είναι ένα πολυετές αρωματικό χόρτο, ευρύτατα διαδεδομένο, σε ξηρότοπους σ’ όλη την Ελλάδα. Είναι γνωστό επίσης και με τα ονόματα: ριάνο, ρούανο, ρούβανο κ.ά.
Η Ρίγανη χρησιμοποιείται από τα αρχαία χρόνια σαν καρύκευμα στην μαγειρική και για φαρμακευτικούς σκοπούς. Παλιά θεωρούταν σαν το χόρτο που προφύλασσε από τα κακά πνεύματα και από την μαγεία. Ενδιαφέρον είναι οι σημειώσεις του άραβα ιατρού Αβικέντα (980 – 1037) για τη Ρίγανη: διώχνει κάθε λογής υγρό από τους πνεύμονες, υπό μορφή τσαγιού,- καπνίζοντας τη και με εντοκολπική χρήση, βοηθάει στα γυναικολογικά προβλήματα, δυσμηνόρροια, επώδυνα έμμηνα και αιμορραγίες,- αποβάλλει το έμβρυο και είναι χρήσιμη για τη στενοχώρια και αδιαθεσία.
Η χημική σύνθεση της Ρίγανης είναι πλούσια, στο επίγειο μέρος της περιέχει στυπτικές και βαφικές (χρωστικές) ουσίες, συγκριτικά μεγάλο ποσοστό αιθέριου ελαίου (μέχρι 1,2 %) το οποίο περιέχει φενόλες (θυμόλη (thymol) και carvacrol), πικρές ουσίες, πτητικές ουσίες (μέχρι 15 %) κ.ά. Η Ρίγανη ανήκει στα φυτά με το μεγαλύτερο περιεχόμενο βιταμίνης C. (565 mg %).
Η Ρίγανη είναι ένα δυνατό αρωματικό χόρτο, το οποίο ελευθερώνει από τους σπασμούς και τον λόξιγκα,- διευκολύνει την πέψη και ανοίγει την όρεξη, έχεί ελαφρώς αποχρεμπτικές, αντιδιαρροϊκές, αντιφλεγμονώδεις, βακτηριοκτόνες και αντιαιμορραγικές ικανότητες,- αυξάνει την ούρηση και το ίδρωμα και διεγείρει την μήτρα.
Η Ρίγανη χρησιμοποιείται ευρέως στην επίσημη Ιατρική. Υπό μορφή τσαγιών (αφεψημάτων) χρησιμοποιείται στην ατονία των εντέρων, σαν σκεύασμα που ανοίγει την όρεξη και διευκολύνει την πέψη, επίσης σαν ηρεμιστικό μέσο για το νευρικό σύστημα. Συμπτώματα για τη χρήση της Ρίγανης είναι η αϋπνία και έλκη του στομάχου, οφειλόμενα στη ανεπάρκεια πεπτικών οξέων, γαστρική ατονία, αεροφαγία (λόξιγκα), μετεωρισμό, χρόνια βρογχίτιδα και φυματίωση των πνευμόνων.
Αυξάνει την έκκριση των πεπτικών, βρογχικών και εφιδρωτικών αδένων και έχει ευεργετική (σπασμολυτική, αντιδιαρροϊκή και αντιφυσώδες) δράση στις ασθένειες των εντέρων και σε περιπτώσεις που συνοδεύονται με δυσκοιλιότητα και τυμπανισμό. Εσωτερικά η Ρίγανη χρησιμοποιείται στην οξεία και χρόνια βρογχίτιδα, για τους σπαστικούς πόνους στο στομάχι και έντερα, στις ασθένειες των εντέρων και χολοφόρων οδών. Χρησιμοποιείται εσωτερικά σαν αποχρεμπτικό για το βήχα, την δύσπνοια, βρογχίτιδα και φυματίωση των πνευμόνων. Αφέψημα και έγχυμα του φυτού δρα σαν διουρητικό μέσο στις ασθένειες των νεφρών, ρευματικές παραμορφώσεις των αρθρώσεων και ποδάγρα, παράλληλα με κατάλληλη δίαιτα. Αφέψημα του φυτού χρησιμοποιείται από παλιά για τις γυναικολογικές ασθένειες, σαν εμμηναγωγό στα επώδυνα έμμηνα στην εμμηνόπαυση και για την αντιμετώπιση της υστερίας. Υπό μορφή τσαγιών βοηθάει στην υπέρταση και αρτηριοσκλήρυνση. Έχοντας θεραπευτικές και επουλωτικές ιδιότητες χρησιμοποιείται υπό μορφή γάργαρων για τις φλεγμονές και έλκη της κοιλότητας του στόματος και αμυγδαλιών. Στις έγκυες γυναίκες δεν πρέπει να χορηγείται η Ρίγανη.
Εξωτερικά χρησιμοποιείται υπό μορφή εμπλάστρων και για πλυσίματα στην αρθρίτιδα, μυϊκούς πόνους, πλυσίματα των πληγών, έκζεμα, φαγούρα, καλόγερους και πυώδη σπυριά. Ένα βαμβακάκι μουσκεμένο με το αλκολάτ (1:3) ή (1:4) της Ρίγανης τοποθετείται στο πονομένο δόντι για το σταμάτημα του πονόδοντου.
Το αιθέριο έλαιο της Ρίγανης (ριγανόλαδο) χρησιμοποιείται για των κατευνασμό των πόνων των χαλασμένων δοντιών και στην αρωματοθεραπεία για παρόμοιες περιπτώσεις, ενώ εξωτερικά για να σκοτώνει τις ψείρες. Μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό του δέρματος.
ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ:Η Ρίγανη είναι φυτό ανθεκτικό στο κρύο. Θέλει ηλιόλουστα εδάφη με καλή αποστράγγιση, πολλαπλασιάζεται με σπόρους και με χωρισμό του φυτού την άνοιξη ή το φθινόπωρο.
*
Μεγάλο υψόμετρο και εδάφη ασβεστούχα, φτωχά, ξηρικά, άγονα με πλούσια ηλιοφάνεια είναι βασικότατοι παράγοντες παραγωγής αρίστης ποιότητας ρίγανης.
*Αν θέλουμε να έχουμε ένα ζωντανό σκούρο πράσινο χρώμα στη ξηρή ρίγανη, μετά τη συλλογή, που γίνεται στο στάδιο της άνθησης, την καθαρίζουμε άμεσα, αφού την κάνουμε μικρά ματσάκια, τα κρεμάμε σε σκιερό μέρος να ξηραθεί.
Μετά την αποξήρανση γίνεται το τρίψιμο και το κοσκίνισμα, έτσι ώστε το τελικό προϊόν να είναι μόνο τριμμένη ρίγανη, πλούσια σε άρωμα και με πράσινο χρώμα.
*Το όνομα της προέρχεται από τις λέξεις όρος και γάνος (λαμπρότητα), φυτό δηλ. που λαμπρύνει το βουνό.

Α
πό την Εγκυκλοπαίδεια των Βοτάνων
Φώτο από http://laspistasteria.wordpress.com

Τι τρώμε; Αβοκάντο


Το αβοκάντο απέκτησε την φήμη του αφροδισιακού φρούτου από τους Αζτέκους. Στο δέντρο από το οποίο προέρχεται είχαν δώσει το όνομα «Αχούακουατλ», που σημαίνει «το δέντρο των όρχεων»! Το αβοκάντο περιέχει περισσότερα από 30 ιχνοστοιχεία, βιταμίνες και άλλες πολύτιμες διατροφικά ουσίες, ενώ έχει ξεχωριστή, προκλητική γεύση στον ουρανίσκο και ιδιαίτερη υφή στην ανθρώπινη γλώσσα. Ενδεχομένως, σε αυτά ακριβώς τα στοιχεία να οφείλει και την υψηλή του θέση στην λίστα των φυσικών αφροδισιακών. Στην Λατινική Αμερική το απολαμβάνουν κομμένο σε μικρές φέτες, με λίγο μπαλσάμικο και φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι ως ερωτικό ορεκτικό.
Αβοκάντο είναι το μοναδικό που έχει λιπαρά. Πρόκειται, ωστόσο, για ωφέλιμα μονοακόρεστα λιπαρά οξέα, με κυριότερο εκπρόσωπο το ελαϊκό οξύ. Ένα μέτριο αβοκάντο έχει σχεδόν εξαπλάσιες θερμίδες (320) σε σύγκριση με ένα οποιοδήποτε άλλο φρούτο του ίδιου μεγέθους. Γι’ αυτό, εάν προσέχετε τη σιλουέτα σας, φροντίστε να το καταναλώνετε με μέτρο - σκεφτείτε ότι μία φέτα αβοκάντο έχει 50 θερμίδες και 5 γρ. λίπους.
Η αντικαρκινική δράση του αβοκάντο αποδίδεται στα μονοακόρεστα λιπαρά οξέα που περιέχει, αλλά και στα πολύτιμα καροτενοειδή του (λουτεΐνη, ζεαξανθίνη, α- και β-καροτίνη), καθώς και στις υψηλές συγκεντρώσεις της αντιοξειδωτικής βιταμίνης Ε.
Σε μελέτη που αφορά αποκλειστικά τα μονοακόρεστα λιπαρά οξέα του αβοκάντο, διαπιστώθηκε ότι μια διατροφή που είναι πλούσια σε αβοκάντο μπορεί να μειώσει τόσο την ολική όσο και την «κακή» (LDL) χοληστερίνη, καθώς και να αυξήσει την «καλή» (HDL) χοληστερίνη.
Το αβοκάντο είναι επίσης ιδιαίτερα πλούσιο και σε κάλιο, έναν ηλεκτρολύτη που συμβάλλει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ αναφέρει ότι η κατανάλωση τροφίμων πλούσιων σε κάλιο και φτωχών σε νάτριο (αλάτι) συσχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης υπέρτασης και εγκεφαλικού.
Η ευεργετική δράση του αβοκάντο στο καρδιαγγειακό σύστημα ενισχύεται και από το γεγονός ότι περιέχει φυλλικό οξύ και βιταμίνη Ε, τα οποία έχουν συσχετιστεί με μειωμένο κίνδυνο εκδήλωσης καρδιακών νοσημάτων.
Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ορισμένα λιπαρά συστατικά του αβοκάντο έχουν αντιφλεγμονώδη δράση και συμβάλλουν στη μείωση του αισθήματος του πόνου σε πάσχοντες από οστεοαρθρίτιδα.

Μικρά μυστικά:

  • Το φρέσκο αβοκάντο έχει πράσινο φλοιό και σφριγηλή σάρκα η οποία πιέζεται ελαφρά με το χέρι. Αποφύγετε το αβοκάντο που έχει καφέ χρώμα, η σάρκα, του είναι πολύ μαλακή ή πολύ σκληρή.
  • Το αβοκάντο είναι νοστιμότερο την άνοιξη και το καλοκαίρι, αλλά το βρίσκετε στην αγορά όλο το χρόνο.
  • Η γεύση του είναι βουτυρώδης. Χρησιμοποιείται σε σαλάτες, αλλά τρώγεται και ως ορεκτικό με λεμόνι και αλάτι.
  • Το αβοκάντο ευδοκιμεί σε τροπικές περιοχές, αλλά και όπου καλλιεργούνται εσπεριδοειδή, κυρίως λεμονιές. Στην Ελλάδα, καλλιεργείται στην Κρήτη, όπου καταλαμβάνει οπωρώνες με περισσότερα από 50.000 δέντρα, ενώ η μέση ετήσια παραγωγή είναι περίπου ένας τόνος ανά στρέμμα.
  • Προσθέστε μερικές φέτες αβοκάντο στις σαλάτες σας. Το αβοκάντο, χάρη στα λιπαρά που περιέχει, συμβάλλει στην καλύτερη απορρόφηση των λιποδιαλυτών καροτενοειδών που περιέχονται τόσο στο ίδιο όσο και σε άλλα λαχανικά (όπως το καρότο και το σπανάκι).
  • Να θυμάστε ότι μισό αβοκάντο στη σαλάτα σας ισοδυναμεί με μιάμιση κουταλιά ελαιόλαδο, όσον αφορά τις θερμίδες.
  • Βάλτε λεμόνι στην κομμένη επιφάνεια του αβοκάντο, ώστε να μη μαυρίσει εξαιτίας της έκθεσής του στον αέρα.
  • Μπορείτε, επίσης, να το φυλάξετε στο ψυγείο, αφού πρώτα το τυλίξετε με μια πλαστική μεμβράνη, ώστε να μην αλλοιωθούν τα συστατικά του. 
    Μυστικό: Για να μη μαυρίζει το αβοκάντο μέσα στο πιάτο που θα το βάλουμε να βάλουμε επίσης και το κουκούτσι  του.
Πηγή:www.vita.gr

Τι τρώμε; Αγκινάρες


Η αγκινάρα προέρχεται από τη Βόρεια Αφρική, από όπου και πέρασε στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Οι αρχαίοι πολιτισμοί απέδιδαν στην αγκινάρα πολλές ευεργετικές για την υγεία ιδιότητες, ειδικά σε σχέση με τη λειτουργία του ήπατος και της χοληδόχου κύστης. Ο Πλίνιος την περιγράφει ως «τρόφιμο για τους πλούσιους», εξαιτίας της ευεργετικής επίδρασης που μπορεί να είχε στα συμπτώματα της πλούσιας ζωής τους, η οποία συχνά οδηγούσε σε κίρρωση του ήπατος, ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα) ή γενική κατάπτωση του οργανισμού. Παραδοσιακά, αφεψήματα των φύλλων της έχουν χρησιμοποιηθεί για «καθάρισμα του αίματος», αύξηση της παραγωγής και έκκρισης της χολής και αποτοξίνωση του ήπατος και του δέρματος. Κάποιες από αυτές τις ιδιότητες έχουν διαπιστωθεί επιστημονικά.
Η αγκινάρα αποτελεί πολύ καλή πηγή διαιτητικών ινών, χαλκού, μαγνησίου, φωσφόρου, μαγγανίου, βιταμίνης Κ, βιταμίνης C και καλή πηγή σιδήρου, όλων των βιταμινών του συμπλέγματος Β και καλίου. Περιέχει, επίσης, φλαβονοειδή. Οι κατεψυγμένες αγκινάρες έχουν σημαντικές απώλειες σε σίδηρο, μαγνήσιο, χαλκό και βιταμίνη C , αλλά μεγαλύτερη συγκέντρωση σε φυλλικό οξύ.
Οι ευεργετικές επιδράσεις της αγκινάρας στην υγεία προκύπτουν κυρίως από δύο συστατικά που περιέχει, την κυναρίνη και τη σιλιμαρίνη. Η κυναρίνη, η οποία βρίσκεται στα φύλλα της αγκινάρας, βοηθά στην ανακούφιση γαστρεντερικών προβλημάτων, τα οποία προκύπτουν από αδυναμία του οργανισμού να πέμψει τα λίπη της τροφής εξαιτίας μειωμένης έκκρισης της χολής. Η κυναρίνη ενεργοποιεί την παραγωγή από το ήπαρ και την έκκριση της χολής, ώστε ανακουφίζει από στομαχική διαταραχή, ναυτία, μετεωρισμό και κοιλιακό πόνο. Το φλαβονοειδές σιλιμαρίνη παρουσιάζει ισχυρή αντιοξειδωτική δράση και έχει εξετασθεί για τυχόν προστατευτική δράση από καρκίνους. Η σιλιμαρίνη θεωρείται, επίσης, ότι μπορεί να αναγεννήσει τον ηπατικό ιστό, για αυτό και η αγκινάρα αποτελεί καλή διατροφική επιλογή ειδικά για άτομα που πίνουν αλκοόλ.
Ο χαλκός συμμετέχει στη μεταφορά σιδήρου στους ιστούς (οι αγκινάρες περιέχουν και σίδηρο) και το μεταβολισμό κάποιων νευροδιαβιβαστών, ενώ εμπλέκεται και στη διαδικασία σύνθεσης κολλαγόνου και ελαστίνης, πρωτεϊνών του συνδετικού ιστού απαραίτητων για τη συνοχή και ελαστικότητα των αγγείων, των οστών και των αρθρώσεων. Επίσης, ο χαλκός, αλλά και το μαγγάνιο, αποτελούν συνένζυμα αντιοξειδωτικών ενζύμων του οργανισμού.
Οι αγκινάρες περιέχουν, επίσης, σημαντικά ποσά φυλλικού οξέος και βιταμίνης Β 6 . Τα δύο αυτά συστατικά μειώνουν την παραγωγή της ομοκυστεΐνης, ενός μεταβολικού παραπροϊόντος που μπορεί να είναι επικίνδυνο τόσο για την υγεία των οστών όσο και για την εμφάνιση αθηροσκλύρηνσης. Οι βιταμίνες Β 1 , Β 2 , Β 3 και Β 6 αποτελούν βασικά συστατικά του μεταβολισμού των υδατανθράκων, των πρωτεϊνών και των λιπιδίων, των τριών, δηλαδή, βασικών πηγών ενέργειας.
Οι αγκινάρες μέσω του μαγνησίου και του καλίου μπορεί να συνεισφέρουν στη μείωση της υπέρτασης και μέσω της βιταμίνης C στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και την εξουδετέρωση των ελεύθερων ριζών.
Η αγκινάρα χρησιμοποιείται και ως αρωματικό σε μερικά αλκοολούχα ποτά. Η πικρότητα που έχει θεωρείται ότι προάγει την καλή πέψη, ενεργοποιώντας την έκκριση πεπτικών χυμών του οργανισμού. Για αυτό, μπορείτε να δοκιμάσετε να πιείτε ένα απεριτίφ που περιέχει αγκινάρα πριν από το γεύμα σας.

Πηγή: www.barbastathis.com